The Chain Effect

Πρόσφατα ανακάλυψα σε ποια υπέροχη γυναίκα οφείλεται εμμέσως η ενημέρωσή μου για τον φυσικό τοκετό που άλλαξε όλη μου την αντίληψη για το θέμα γέννα και με έκανε να κάνω στροφή 180 μοιρών στο παρατσάκ! 

Πρόκειται για την Ελίνα που όταν έμαθε ότι η Ελευθερία ήταν έγκυος, της έκανε την ίδια ερώτηση που αργότερα η Ελευθερία έκανε και σε μένα - "Πού θα γεννήσεις;". Έμαθα ότι η Ελευθερία απάντησε περίπου όπως εγώ ("Τι εννοείς; ξέρω 'γω στο Νοσοκομείο; που γεννάνε οι γυναίκες;") και ομολογώ ότι ανακουφίστηκα λίγο. Πίστευα ότι είχε γεννηθεί με τη γνώση (και την σίγουρη απόφαση!) - με τόση φυσικότητα μου το παρουσίασε. Φοβάμαι όμως ότι δεν ισχύει αυτό για καμιά από εμάς που ζούμε σε αυτό το σύστημα - όλες έχουμε να παλέψουμε κοινωνικά πρότυπα και επίκτητες φοβίες, άλλες πιο εύκολα, άλλες με λίγο περισσότερο ζόρι, ανάλογα με το πόσο βαθιά έχουν εντυπωθεί μέσα μας...

Πίσω στην Ελίνα λοιπόν... Η πληροφορία αυτή με "χτύπησε" όχι για κάποιον άλλο λόγο - στην τελική δεν έχει και τόση σημασία από που μαθαίνεις ό,τι μαθαίνεις,   αν είσαι έτοιμος θα σου έρθει με κάθε τρόπο - αλλά γιατί συνειδητοποίησα με τον πιο έκδηλο τρόπο ότι ποτέ μια εμπειρία δεν είναι "κακή" ή "χαμένη". Η δική της γέννα που δεν ήταν ακριβώς όπως την είχε ονειρευτεί, την οδήγησε να ενημερώσει με πάθος την Ελευθερία για τον φυσικό τοκετό στο σπίτι και αυτή με τη σειρά της μίλησε σε μένα, κι εγώ με τη δική μου δεν σταματάω να μιλάω... όπως συμβαίνει σε όλες τις γυναίκες που έρχονται έτσι ουσιαστικά σε επαφή με την αληθινή τους φύση. 


Το παράδειγμα είναι φυσικά μόνο ενδεικτικό. Γνωρίζω άπειρες γυναίκες που με τις - σε bold εισαγωγικά! - "θετικές" ή "αρνητικές" τους εμπειρίες γίνονται άλλος ένας κρίκος σε αυτή την καταπληκτική αλυσίδα δύναμης. Δεν είναι μαγικό;

  

Ο ανεκτίμητος ρόλος της ομάδας (μου)!

Λέω και ξαναλέω ότι ένας να έλειπε από τη "μαγική" ομάδα μου, δεν θα τα είχα καταφέρει. Δεν μπορώ να εκφράσω πόσο ευγνώμων είμαι για όλους μαζί και κάθε έναν ξεχωριστά. Η εμπειρία μάς έχει δέσει για μια ζωή (ίσως και για παραπάνω!!) και θα είμαστε πάντα οικογένεια. Θα ήθελα να πω ποιος ήταν και τι σήμαινε για μένα ο ρόλος του καθενός:

Η μαία: Η Έλντα υπήρξε η οδηγός μου από την ώρα που τη συνάντησα μέχρι και τις πρώτες εβδομάδες μετά τη γέννα - μου έδινε σιγουριά και της είχα απόλυτη εμπιστοσύνη ότι θα πάρει τις σωστές αποφάσεις κάθε στιγμή. Παράλληλα με τον γιατρό, παρακολουθούσε την ανάπτυξη και τη θέση του μωρού και κάναμε πολλές συναντήσεις προετοιμασίας. Όταν γεννήθηκε η Ευτυχία, ήρθε αρκετές φορές για να δει πώς είμαστε, πώς τα πάμε με τον θηλασμό κ.λπ. Μου έκανε εντύπωση ότι πάντα εστίαζε στο ότι εγώ ήμουν η πρωταγωνίστρια (φαίνεται αυτονόητο αλλά, πιστέψτε με, δεν είναι). Παρότι είναι εκπληκτική στη δουλειά της δεν είχε στιγμή στάση αυθεντίας και είχε την ασφάλεια και την ταπεινότητα της μη παρέμβασης ούτε πριν αλλά, κυρίως, ούτε κατά τη διάρκεια του τοκετού. Για παράδειγμα, δεν μου έσπασε τα νερά, δεν έκανε περιττές εξετάσεις για να βλέπει την πορεία μου, δεν επενέβαινε στο πως χειριζόμουν τις συσπάσεις παρά μόνο έκανε συστάσεις όταν με έβλεπε να μπλοκάρω ή να σπαταλάω ενέργεια, με ενθάρρυνε να βλέπω πρώτα πως νοιώθω εγώ ("εσύ ξέρεις καλύτερα..."). Έχω εκτιμήσει αφάνταστα αυτό το χαρακτηριστικό που το είχε και η Γαία. Στην αρχή ειδικά ήμουν τόσο ευάλωτη που ήθελα να τους παραδώσω όλη τη δύναμή μου αλλά ευτυχώς δεν με άφησαν. Αντιθέτως με έκαναν να την ανασύρω από εκεί βαθιά που την είχα καταχωνιάσει και να τη βγάλω στο φως. Τώρα τίποτα δεν μπορεί να την ξανακρύψει...

Η βοηθός μητρότητας: Η Γαία ήταν ο καλός μου άγγελος. Ήξερε να πει το κατάλληλο πράγμα την κατάλληλη στιγμή. Με ξεμπλόκαρε, με χαλάρωνε, ήταν αυτή που έβλεπε μέσα μου καλύτερα και από μένα. Είχε τους τρόπους της να ανασύρει ένα ένα τα μπλοκαρίσματα και τους φόβους μου μέχρι να εξαφανιστούν και να γίνει τελικά αυτό που μου έλεγε από την αρχή "έχεις καταλάβει ότι θα γεννήσεις μέσα στη χαρά;;!!". Πέρα όμως από το συναισθηματικό/ψυχολογικό κομμάτι της υποστήριξης, υπήρχε και ένα απόλυτα πρακτικό. Μαζί με την Έλντα, ήταν εκεί όλες τις ώρες, με έτριβε, μου έφερνε νερό, με φρόντιζε και παρότι είμαι σίγουρη ότι άφηνα πίσω μου το χάος (μπαινοβγαίνοντας στην πισίνα, τα αίματα και τα υγρά, τα ρούχα που λερώνονταν...), το σπίτι βρισκόταν ως δια μαγείας πάντα στην εντέλεια. Με το που γέννησα ούτε που κατάλαβα για πότε βρεθήκαμε με την Ευτυχία σε ένα πεντακάθαρο, νυφιάτικα στρωμένο κρεβάτι με ένα πιάτο με ταχίνι, μέλι και φρούτα δίπλα μου. Η πισίνα και όλα τα ίχνη της γέννας είχαν εξαφανιστεί, το πάτωμα ήταν σκουπισμένο και σφουγγαρισμένο, το ψυγείο γεμάτο διάφορα δυναμωτικά για τις επόμενες μέρες και η γωνιά με όλα τα απαραίτητα του μωρού απόλυτα τακτοποιημένη. 

Ο σύντροφος: Δεν ξέρω τι να πρωτοπω για τον Μύρωνα. Χάρη σε αυτόν πήρα την απόφαση και επέμεινα σε αυτήν παρά τους φόβους μου. Προετοιμαζόταν μαζί μου με τον ίδιο ενθουσιασμό και συμπλήρωνε τη σιγουριά που μου έλειπε. Αν και σε φάσεις στον τοκετό τα είδε όλα (μου το εξομολογήθηκε μετά), σε μένα δεν το έδειξε γιατί ήξερε ότι αν έβλεπα αμφιβολία στα μάτια του θα τα έχανα. Ακούραστος πέρασε όλα τα κύματα μαζί μου και με άφηνε να κρεμιέμαι από πάνω του (και τις τρεις ημέρες!) ενώ παράλληλα προσπαθούσε να κρατήσει λεπτές ισορροπίες με τον έξω κόσμο (τα τηλέφωνα αγωνίας έπεφταν βροχή!). Είναι εκπληκτικό ότι ο Μύρωνας δεν έχασε στιγμή την επαφή του με τη μικρή και όταν την έπιασε ήταν το πιο φυσικό πράγμα στον κόσμο. Τις δύο πρώτες μέρες της ζωής της την φρόντιζε σχεδόν αποκλειστικά, και ήταν αυτός που με ξεψάρωσε στο πώς να την κρατάω, να την αλλάζω, να την κάνω μπάνιο...

Το μωρό: Η Ευτυχία ήταν το άλλο μου μισό. Όταν επιτέλους αφέθηκα να τη νοιώσω, καταλάβαινα ότι δουλεύαμε διαρκώς μαζί - η μία οδηγούσε την άλλη. Πιστεύω ότι ένοιωθε την κάθε σύσπαση σχεδόν όπως την ένοιωθα κι εγώ. Και με το που περνούσε έπαιρνα αναπνοές και για τις δυο μας - να ξεκουραστούμε και να πάρουμε δυνάμεις για την επόμενη. Δοκιμάστηκε όπως δοκιμάστηκα (για αυτό και πιστεύω ότι είναι τόσο άδικη για ένα μωρό η επισκληρίδιος - το αφήνει μόνο του....). Και τα κατάφερε περίφημα. Ήταν πολύ δυνατή και, όπως έλεγε και η Γαία, πολύ ευγενική μαζί μου. Μου έδωσε τον χρόνο που χρειαζόμουν για να περάσω από όλα αυτά τα στάδια: από την άρνηση και τον φόβο έως την αποδοχή, την εμπιστοσύνη, την ταπεινότητα και τελικά την απόλυτη αγάπη - να χάσω τον εαυτό μου για να γεννηθεί. Ακόμα εκπλήσσομαι με το πόσο ξεκάθαρο ήταν ότι συνεργαζόταν, όταν βέβαια συνδεόμουν μαζί της - από την καλή θέση που πήρε, μέχρι το ότι έσπρωξε για να ανοίξει το υπόλοιπο 50% και να βγει!

Έξω από τη στενή "μαγική" ομάδα υπήρχε βέβαια και ένας εξαιρετικός γιατρός ο οποίος, αν και μάλλον δεν συμφωνούσε με την επιλογή του φυσικού τοκετού, πόσω μάλλον στο σπίτι, με έκανε να νοιώσω ασφαλής ότι είχαμε εξετάσει τα πάντα μέχρι την τελευταία στιγμή και πήγαιναν όλα μια χαρά. Ομολογώ ότι θα ένοιωθα πολύ πολύ καλύτερα αν ήξερα ότι υποστηρίζει και την επιλογή μου αλλά δεν μπορώ να πω τίποτα γιατί δεν τόλμησα καν να του το ζητήσω ευθέως. Την επόμενη φορά θα έχω σίγουρα περισσότερο θάρρος... 

Τέλος, ήταν και όλοι όσοι "δούλευαν" από μακριά: οι φίλοι που μας σκέφτονταν και η οικογένεια που αγωνιούσε (χρωστάω μερικά χρονάκια ζωής στη μαμά μου!!)

Η γέννηση της Ευτυχίας

Αυτή είναι η ιστορία της γέννησης της Ευτυχίας. Χωρίς φιοριτούρες και υπεκφυγές. Έχω έναν μικρό φόβο ότι μπορεί να τρομάξει περισσότερο παρά να εμπνεύσει (γι αυτό ίσως και ανέβαλα να τη γράψω) αλλά πιστεύω αξίζει το ρίσκο. Είναι μια ιστορία μακρού τοκετού, που αν και δεν είναι εξαίρεση, δεν είναι κάτι τελείως ασυνήθιστο για μία πρωτοτόκο. Κάθε εμπειρία όμως είναι μοναδική ανάλογα με τη "μύηση" που χρειάζεται η κάθε γυναίκα. Για μένα άξιζε κάθε στιγμή - ήταν τρεις μέρες ανεκτίμητης θεραπείας στις οποίες έλυνα ένα ένα τα μπλοκαρίσματά μου (με κυριώτερο ίσως το ότι είχα γεννηθεί με καισαρική - δεν ήταν εγγεγραμμένος στο σώμα μου ο φυσικός τοκετός) και άνοιγα λίγο λίγο, μαζί και την καρδιά μου.  

Πριν ένα χρόνο και δύο εβδομάδες λοιπόν, δεν είχα ιδέα τι με περιμένει όσα βιβλία κι αν είχα διαβάσει, όσες ταινίες κι αν είχα δει, όσο κι αν νόμιζα ότι είχα "προετοιμαστεί". Είχα πολύ άγχος αλλά και ένα συνδυασμό αγωνίας κι ενθουσιασμού. Όλα άρχιζαν με τον τοκετό και τελείωναν στη γέννα. Το μετά δεν με απασχολούσε καθόλου όσο κι αν επέμενε η Έλντα "ο τοκετός θα περάσει, το μετά είναι το σημαντικό...". Ήμουν σίγουρη πως αν τα κατάφερνα (μέχρι τελευταία στιγμή είχα αμφιβολίες), τα υπόλοιπα θα ήταν παιχνιδάκι. Και όντως έτσι ήταν στην περίπτωσή μου - ζόρικος μεν ο τοκετός, αλλά μετά ήταν σαν η Ευτυχία κι εγώ να γνωριζόμασταν από πάντα.

Ημέρα 1η - Τρίτη

Η "τελική ημερομηνία" σύμφωνα με τον γιατρό, ήταν 16 Σεπτεμβρίου. Η Ευτυχία όμως είχε άλλη γνώμη. Γεννήθηκε τελικά στις 24 - στις 41 εβδομάδες βάσει της τελευταίας περιόδου. Είχα αρχίσει να νοιώθω ανώδυνες συσπασούλες τις τελευταίες δέκα ημέρες αλλά οι πρώτες σχετικά πιο κανονικές συσπάσεις ξεκίνησαν νωρίς το πρωί της Τρίτης, 21 Σεπτεμβρίου. Ο Μύρωνας αποφάσισε να μην πάει δουλειά "και βλέπουμε". Κάναμε ωραίο έρωτα που φαίνεται ότι πυρόδότησε λίγο τον τοκετό (άρχισα να έχω συσπάσεις κάθε 10-15 λεπτά) και ειδοποίησα την Έλντα. Γνωρίζοντας τη συνέχεια, η αντίδρασή μου εκείνο το πρωινό μου φαίνεται αστεία και αθώα: είχα ένα τεράστιο χαμόγελο και κάθε φορά που ένοιωθα μια σύσπαση σηκωνόμουν κι έκανα με τον Μύρωνα τα διάφορα χορευτικά που μας είχαν δείξει η Έλντα (μαία) και η Γαία (βοηθός μητρότητας - doula). Κάποια στιγμή αποθρασσύνθηκα και ξεστόμισα "αν είναι έτσι, μια χαρά, τό χω!"

Το μεσημέρι φάγαμε κανονικά. Κάπου εκείνη την ώρα έφτασε η μητέρα μου κατασυγκινημένη. Μου είχε εκφράσει την επιθυμία να είναι μαζί μας, το επανέλαβε κι εκείνη την ώρα αλλά δεν μου έβγαινε. Το έδειξε ξεκάθαρα και το σώμα μου: κατά την επίσκεψή της, πριν και μετά, είχα ελάχιστες ίσως και καθόλου συσπάσεις, σα να είχα σταματήσει τη διαδικασία. Και όσο ήταν εκεί νοιώθαμε με τον Μύρωνα αποσυντονισμένοι, είχαμε ανάγκη να είμαστε μόνοι μας. Αφού έφυγε διάβασα την τελευταία σελίδα της Αυτοβιογραφίας ενός Γιόγκι (!?) και έπεσα λίγο να κοιμηθώ για να πάρω όση ενέργεια μπορούσα (όπως φάνηκε θα τη χρειαζόμουν). Ενημερώσαμε κάποιους αγαπημένους φίλους ότι "ξεκινάμε" για να μας σκέφτονται και να μας στέλνουν θετική ενέργεια. Στο μεταξύ είχα μιλήσει και με την Έλντα και αποφασίσαμε να έρθει πιο αργά.

Το βραδάκι ξαφνικά οι συσπάσεις έγιναν πολύ πιο έντονες και πιο συχνές. Ο Μύρωνας ετοίμαζε την πισίνα στο σαλόνι και παράλληλα προσπαθούσε να είναι δίπλα μου. Η ορμή της αίσθησης με τρόμαξε, ήθελα να ξεφύγω, νομίζω δεν περίμενα τέτοια ένταση και πανικοβλήθηκα. Από την άλλη, σκεφτόμουν (ακόμα μπορούσα να σκέφτομαι...) ότι για να είναι τόσο δυνατό, η γέννα δεν μπορεί, θα πλησιάζει. Η ιδέα ότι θα συνέχιζε έτσι μέχρι την επόμενη μέρα δεν χωρούσε στο μυαλό μου. Όταν έφτασε η Έλντα μας βρήκε σε αυτή την αναστάτωση. Εγώ ήμουν ήδη μέσα στην πισίνα, νομίζωντας ότι θα γεννήσω από στιγμή σε στιγμή και ο Μύρωνας ανακουφίστηκε πολύ που την είδε. Η παρουσία της έβαλε τα πράγματα σε κάποια τάξη. Λίγο αργότερα ήρθε και η Γαία και συμπληρώθηκε η "μαγική ομάδα". 

Η πρώτη εξέταση της Έλντας ήταν αποκαρδιωτική - δεν είχα καθόλου διαστολή (είπε βέβαια πως είχα 1 - 2 εκ. για να μη με αποθαρρύνει τελείως). Μου ζήτησε να χαλαρώσω και να προσπαθήσω να κοιμηθώ. Δεν τα κατάφερα πολύ καλά - δεν κοιμήθηκα καθόλου. Συνέχισα να έχω πολύ δυνατές συσπάσεις οι οποίες εντείνονταν από τον φόβο και την αντίστασή μου. Ήθελα κάποιος να το πάρει επειγόντως από πάνω μου... Εκείνη τη νύχτα έγινε και το "συμβούλιο". Η Έλντα και η Γαία μίλησαν με τον Μύρωνα και ύστερα ήρθαν σε μένα: "Δεν υπάρχει διαστολή... θα πάρει μέρες... έχετε επιλογές (δηλ. νοσοκομείο), πιστεύουμε ότι μπορείς να γεννήσεις μια χαρά εδώ... θέλει υπομονή..." Απογοητεύτηκα. Δεν ήξερα αν μπορούσα να αντέξω.

Ημέρα 2η - Τετάρτη 

Το πρωί της Τετάρτης, κι ενώ οι συσπάσεις συνεχίζονταν με την ίδια ένταση, η Γαία μας έκανε με τον Μύρωνα μία πολύ ωραία χαλάρωση και καταφέραμε να κοιμηθούμε για μία - μιάμιση ώρα. Ξύπνησα από έντονες συσπάσεις πολύ φοβισμένη και ακόμα σε πανικό. Συζήτησα λίγο με τον Μύρωνα και του είπα "δεν ξέρω αν θα τα καταφέρω, ίσως να πάμε σε νοσοκομείο...". Ύστερα το επανέλαβα στην Έλντα με μορφή ερώτησης όμως. "Δεν θέλω αμφιβολίες - ούτε για σένα, ούτε για μένα". Η απάντησή της με ταρακούνησε. Δεν ξαναξόδεψα ενέργεια σε τέτοιες σκέψεις αν και μέχρι τελευταία στιγμή δεν ήμουν σίγουρη ότι θα τα κατάφερνα. Ευτυχώς δεν είχα επιλογή...  

Η Γαία από εκείνο το πρωί ξεκίνησε τα "μαγικά" της, αυτά που με ξεμπλόκαραν τελικά. Με σήκωσε με το ζόρι για να κινηθώ, να χορέψω, να χαλαρώσω. Κάποια στιγμή μου είπε "Συγχώρεσε όσους ήταν στη δική σου γέννα, δεν ήξεραν..." Έβαλα κάτι κλάμματα... Δεν ήξερα από που βγήκαν, δεν είχα ιδέα ότι είχα τέτοιο τραύμα. Σκεφτόμουν "τι μου έκαναν, τι μου έκαναν..." και ύστερα έλεγα "φως στη μαμά, φως στον μπαμπά, φως στον γιατρό...". Όλες αυτές τις πρώτες ώρες, ο πόνος με είχε απορροφήσει τόσο που δεν είχα καμία επαφή με το μωρό (δεν άγγιζα καν την κοιλιά μου) - ήθελα απλά να περάσει. Η Γαία το είδε αυτό. Είπε "Ντύσου, πάμε μια βόλτα". "Μα γεννάω...". "Δεν γεννάς ακόμα, πάμε". Μου φαινόταν μια τρέλα αλλά όντως βγήκαμε και πήγαμε στη Ρεματιά. 

Εκεί μου έκανε την ερώτηση "Τι φοβάσαι;". "Να πω ειλικρινά;" (ούτε στον εαυτό μου δεν τολμούσα να το ομολογήσω). "Φυσικά". "Φοβάμαι ότι θα πεθάνω". Ο Μύρωνας πετάχτηκε "Τι λές...". "Όχι άστην. Είναι απόλυτα φυσιολογικό". Και ύστερα είπα "Δεν μπορώ να φανταστώ να βγαίνει το μωρό από μέσα μου...", "Είναι οκ...". Και μόνο το ότι εξέφραζα τους φόβους μου χωρίς φόβο  απόρριψης, τους απομάκρυνε λίγο λίγο. Στο μεταξύ σε κάθε σύσπαση (κάθε 3 - 5 λεπτά) κρεμιόμουν από τα δεντράκια! Κάπου εκεί, στο τελευταίο δέντρο, συνέβη κάτι περίεργο που μου έδωσε πολλή δύναμη. Πέρνουσε μια κοπέλα με ένα αγοράκι. Ο Μύρωνας μπήκε αυτομάτως μπροστά να με προστατέψει από ένα πιθανώς αδιάκριτο βλέμμα. Πετάχτηκε η Γαία και λέει "Α! η Νατάσσα! Γέννησε σπίτι πριν χρόνια στο Κιάτο". Τη φώναξε κοντά μας. Η Νατάσα μου χαμογελούσε γλυκά, με ένα βλέμμα δέους και κατανόησης σα να λέει "ξέρω / όλα θα πάνε καλά / τι υπέροχο είναι αυτό που κάνεις". Παράλληλα, ενώ εγώ κρεμιόμουν από το δέντρο ("με συγχωρείτε μισο λεπτό..."!), εξηγούσε στον επτάχρονο Ιάσωνα ότι γεννάω και πως έτσι γεννήθηκε και ο ίδιος. Όλο αυτό μου έδωσε μια άλλη προοπτική έστω και στιγμιαία.

Όταν γυρίσαμε σπίτι κάναμε οραματισμό για να συνδεθώ ξανά με τη μικρή και να της δείξω τον δρόμο. Της μιλούσα, της έλεγα πώς θέλω να κατέβει, ότι την αγαπάμε, άρχισα επιτέλους να χαϊδεύω την κοιλιά μου, να θυμάμαι και να συνειδητοποιώ γιατί τελικά το ζούσαμε όλο αυτό. Ο Μύρωνας ήταν εκεί, να με υποστηρίζει και να με ενθαρρύνει καταπληκτικά "άλλη μια αναπνοή, κυματάκι, πάμε μαζί..." Κι εγώ κάθε φορά σηκωνόμουν και κρεμιόμουν από πάνω του.

Στην επόμενη εξέταση της Έλντας, η πρόοδος ήταν ελάχιστη (μόλις 2 - 3 εκ.) αλλά το μωρό είχε έρθει σε πολύ καλή θέση. Είπε ότι όταν φτάσω στα 5 εκ. θα γεννήσω αλλά δεν την πολυπίστεψα. Μέσα μου έλεγα αν είναι έτσι στα 2-3, πώς θα είναι στα 10 εκ.; (και πότε θα φτάσουμε στα 10 με αυτούς τους ρυθμούς;;;). Δεν είχα όμως την "πολυτέλεια" να σπαταλάω παραπάνω ενέργεια σε τέτοιες σκέψεις. Η ιδέα και μόνο της προοπτικής του νοσοκομείου με φρίκαρε. Κάποια στιγμή συνειδητά άφησα με απόλυτη εμπιστοσύνη την πιθανότητα μιας τέτοιας απόφασης στην ομάδα που είχα επιλέξει. Ώστε εγώ να επικεντρωθώ σε αυτό που είχα να κάνω - να αναπνέω, μία μία αναπνοή. 

Ημέρα 3η - Πέμπτη

  

Δεν θυμάμαι πώς πέρασαν οι ώρες, πότε πέρασε η νύχτα, ήρθε η μέρα και τι γινόταν όλη την Πέμπτη (έχω μόνο καθαρές εικόνες και συναισθήματα). Σίγουρα δεν κοιμήθηκα και δεν έφαγα. Θυμάμαι να είμαι παρούσα (ίσως για πρώτη φορά στη ζωή μου!) στο εδώ και το τώρα, κάθε στιγμή. Είχα αρχίσει να κουράζομαι και πολλές φορές ανάμεσα στα "κύματα", κοιμόμουν. Τα "κύματα" τα περνούσα βγάζοντας ήχους (ήμουν μάλλον αρκετά φωνακλού όπως θα διαπίστωνε και η από πάνω μας!), πάντα στο κρεβάτι στα τέσσερα ή όρθια κρεμασμένη από τον Μύρωνα. Η Γαία και η Έλντα με έτριβαν, με κρατούσαν ζεστή, με κατηύθυναν ώστε να μην μπλοκάρω τη φωνή μου - να βγαίνει από βαθιά και χαμηλά. Είχα αρκετό μπλοκάρισμα στο λαιμό. Μου πήρε πολύ για να το βρω. 

Ξαναμπήκα μια - δυο φορές στην πισίνα για να περάσω κάποια από τα κύματα πιο χαλαρά. Κάθισα και στην μπανιέρα με ζεματιστό νερό για να ξεκουραστώ με τον Μύρωνα πάντα δίπλα μου. Δύο φορές με την παρότρυνση της Γαίας προσπαθήσαμε να κάνουμε έρωτα για να προχωρήσει κι άλλο ο τοκετός. Μόνο η πρώτη ήταν επιτυχημένη. Θυμάμαι να θέλω πολλή ησυχία, ο παραμικρός θόρυβος με ενοχλούσε, ήθελα απλά να είμαι συγκεντρωμένη στο τι συνέβαινε. Άκουγα που συζητούσαν και γελούσαν - μάλιστα σκεφτόμουν και αστεία που θα μπορούσα να τους πω - αλλά ήταν αδύνατο να βγω από τη διάσταση στην οποία είχα μπει...

Το βράδυ της Πέμπτης ήμουν πιο ήρεμη, πιο παραδομένη και ταπεινή. Ύστερα από προτροπή της Έλντας, δοκίμασα να κρατήσω δυνάμεις και να μη φωνάζω τόσο. Επίσης να οραματίζομαι περισσότερο τον τράχηλο να ανοίγει και την Ευτυχία να έρχεται. Κάποια στιγμή κατά τη μιάμιση έσπασαν τα νερά (εκτοξεύτηκαν για την ακρίβεια). Εκεί άρχισε η αντίστροφή μέτρηση αν και δεν το ήξερα ακόμη. Η νύχτα πάλι πέρασε μία μία αναπνοή, ένα ένα κύμα.

Ημέρα 4η - Παρασκευή 

Το πρωί της Παρασκευής είχα πια εξαντληθεί και οι πόνοι είχαν γίνει πάρα πολύ έντονοι. Είπα στην Έλντα ότι ένοιωθα σα να με σκίζουν στα δύο, ότι θα σπάσω (αργότερα διάβασα ότι αυτό το συναίσθημα είναι χαρακτηριστικό σε κάποιες γυναίκες λίγο πριν γεννήσουν). Μπήκα στην πισίνα για να χαλαρώσω και συνέχισα τις αθόρυβες αναπνοές μου σε κάθε κύμα. Ενδιάμεσα έπεφτα ξερή, μέχρι και όνειρα έβλεπα κανονικά. Ακούγαμε τακτικά την καρδιά του μωρού και ήμουν ήσυχη ότι ήταν καλά. Από την άλλη ένοιωθα μπλοκαρισμένη και πίστευα ότι πρακτικά δεν γίνεται να γεννήσω με τόσο μικρή διαστολή (είχα φτάσει αισίως τα 4,5-5 εκ.). Το "ευτύχημα" ήταν ότι δεν άντεχα άλλη μια μέρα, ούτε μισή... Μπήκα πάλι στο νερό και αυτή τη φορά ξαναξεκίνησα τις δικές μου φωνές όπως μου έβγαιναν. Και ρώτησα την Έλντα "Γίνεται να γεννήσω με 5 εκ. διαστολή;". "Το μωρό σου είναι πολύ χαμηλά, εσύ το κρατάς, ο τράχηλος είναι μόνο ένα κομματάκι κρέας, θα ανοίξει".

Εκεί πήρα την απόφαση να παραδοθώ επιτέλους, να σταματήσω να αντιστέκομαι, να εμπιστευτώ... Σε μισή ώρα από εκείνη τη στιγμή θα είχα γεννήσει. Ήμουν μέσα στην πισίνα, στα τέσσερα. Οι επόμενες συσπάσεις συνοδεύονταν από κραυγές της γυναίκας-ζώου που είχα μέσα μου (της "λέαινας" που λέει και η Γαία). Ένοιωθα την Ευτυχία πολύ χαμηλά και ότι με τις κραυγές κατέβαινε κι άλλο. Κάθε φορά περίμενα ότι θα τη νοιώσω με τα δάχτυλά μου και ρωτούσα γιατί δεν έρχεται. Η Γαία ήταν υπέροχη - με ηρεμούσε με τα σωστά λόγια τη σωστή στιγμή όπως πάντα. "Τα πας υπέροχα, θέλει το χρόνο του, σκέψου πόσο καλό κάνεις τώρα στο μωρό σου με αυτό το μασάζ". Συνέχισα τις κραυγές. Ήμουν στα όρια μου - δεν ήθελα άλλο χρόνο. Το είχα πια πιστέψει και μιλούσα και στην Ευτυχία συνέχεια. Την παρακαλούσα να σπρώξει κι αυτή, να ανοίξει τα υπόλοιπα 5 εκ. που υπολείπονταν.

Όντως σε μία από τις επόμενες ζωώδεις μου κραυγές, ένοιωσα το κάψιμο και το κεφαλάκι της με άνοιξε. Καταχάρηκα, πήρα θάρρος, δεν υπήρχε πια γυρισμός! Στην επόμενη κραυγή, βγήκε το κεφάλι - τι υπέροχη, υπέροχη αίσθηση! Εκεί δεν πονούσα καθόλου πια. Ρώτησα "βγήκε;" Η Έλντα δεν το πίστευε. Όταν την είδαν άρχισαν να χοροπηδάνε και οι τρεις και να γελάνε. Κι εγώ μαζί. Ήρθε η Γαία από μπροστά μου - γελούσαμε! Είπαν στον Μύρωνα "Πιάσε το κεφάλι". Είχε βάλει τα χέρια του και γελούσε/έκλαιγε από χαρά. Στην επόμενη σύσπαση γλίστρησε όλη στα χέρια του. Αυτή η αίσθηση όταν βγήκε είναι μοναδική. Γύρισα να τη δω και όπως γυρνούσα, το πόδι μου έκοψε τον ομφάλιο λώρο.

Μου την έδωσε ο Μύρωνας στην αγκαλιά μου. Είχε ένα καταπληκτικό βλέμα απορίας και περιέργειας. Κοιταζόμασταν στα μάτια, ερωτευμένες. Ο Μύρωνας δίπλα μας έκλαιγε. Ύστερα από λίγο βγήκαμε από την πισίνα, με ξάπλωσαν στον καναπέ και την έβαλαν πάνω στην κοιλιά μου χαμηλά ώστε να συρθεί μόνη της στο στήθος. Έτσι κι έκανε (τι ένστικτο!). Όσο θήλαζε για πρώτη φορά, η Έλντα τραβούσε σιγά σιγά τον πλακούντα. Δεν είχα σκιστεί καθόλου. Εγώ δε σταματούσα να λέω ευχαριστώ και να γελάω. Ήταν σα να μην είχαν περάσει τρεις μέρες εξάντλησης, νηστείας, αϋπνίας... Δεν ένοιωθα καμία κούραση και κανέναν πόνο πια (για την ακρίβεια σχεδόν δεν κοιμήθηκα από τον ενθουσιασμό τις επόμενες δύο μέρες!).

Την ώρα ακριβώς που γεννήθηκε η Ευτυχία, στις 2.30 μ.μ., ξεκίνησε μία μπόρα που κράτησε μισή ώρα. Είχε γεννηθεί μετά την Πανσέληνο, στην φθινοπωρινή ισημερία.    

Υ.Γ.: Φυσικά, παρότι τεράστια, αυτή δεν είναι όλη η ιστορία της Ευτυχίας. Μόνο ότι μπορεί να αναλυθεί με τον λόγο, δηλ. το μυαλό. Αυτό όμως μόνο μπορώ να μεταφέρω εδώ. Ακόμα κι έτσι πάντως λείπει η φωνή του πατέρα - ελπίζω να πείσω τον Μύρωνα να γράψει και τη δική του πλευρά κάποια στιγμή.

Χρόνια Πολλά Ευτυχία!

Σαν σήμερα πριν ένα χρόνο, στις 2.30 μ.μ., γλίστρησε στα χέρια του Μύρωνα,  και από εκεί κατ'ευθείαν στην αγκαλιά μου, η Ευτυχία! Τις 60 πιο δυνατές ώρες της μέχρι σήμερα ζωής μου, ακολούθησε ένας χρόνος γεμάτος εκπληκτικές ανακαλύψεις, συνειδητοποιήσεις, γέλιο, αγωνίες και μοιράσματα, η απαρχή μιας διαρκούς μεταμόρφωσης που ξεδιπλώνεται και ξεδιπλώνεται... Ευχαριστώ τόσο μα τόσο πολύ!! Χρόνια σου πολλά Τυχία μου!!

Υ.Γ.: Υπόσχομαι για δώρο, το επόμενό μου ποστ να είναι (επιτέλους!) η ιστορία αυτής της θολής φωτογραφίας...

"Ο Πελαργός έρχεται σπίτι" - η πρώτη μου συνέντευξη!

Δείτε την πρώτη μου συνέντευξη στο περασμένο Βήμα της Κυριακής!! (ακολούθησε και δεύτερη για τις ειδήσεις του Alpha μαζί με την Έλντα η οποία θα παρουσιαστεί λογικά μέχρι το τέλος αυτής της εβδομάδας). 

Με την αγαπημένη μου Γαία
και φυσικά την Ευτυχία

Το άρθρο είναι μια εξαιρετική εισαγωγή, ειδικά για τους μη εξοικειωμένους στο θέμα. Μακάρι να μπορούσαν να αναφερθούν όλα όσα συζητήσαμε αλλά φυσικά δεν είναι δημοσιογραφικά εφικτό. Σε ότι μας αφορά θα παρέλειπα μόνο το σχόλιό μου για τον γείτονα και το σεξ (αν και ομολογουμένως είναι πιασάρικη αρχή!), και θα εστίαζα λίγο περισσότερο στην πολύ καλή προετοιμασία του Μύρωνα πριν, και την υποδειγματική στήριξή του κατά τη διάρκεια του τοκετού. Φανταστική η ιστορία της Ισιδώρας, και ενδεικτική του τι σημαίνει γέννα στο σπίτι σε σύγκριση με το μαιευτήριο.

Ευχαριστούμε πολύ Λένα για την ευκαιρία που μας έδωσες να μοιραστούμε την εμπειρία μας! Ελπίζουμε να ενθαρρύνει κι άλλους, αν μη τι άλλο, να ενημερωθούν ώστε να είναι πιο συνειδητοί στις επιλογές τους - όποιες κι αν είναι αυτές.   

Birth Without Violence - an interview with Frederick Leboyer

Είδα αυτή τη συνέντευξη του Frederick Leboyer για πρώτη φορά σήμερα και αναγνώρισα σε τόσα πολλά σημεία το πώς βίωσα τον δικό μου τοκετό...: 

The mother and the child are in continuous communication from heart to heart... // It all depends on the breath... // Women suffer in labour because they try to fight the process, it is so powerfull and they try to stop it, but you cannot stop the waves.... // Childbirth is a solitary experience, solitary but not lonely. Solitary means self-reliant, self-dependent... when the woman enters into labour she is completely alone, discovering her true dimension... // Only a woman can experience this selflessness... // Sometimes the opening of the cervix stops...  The answer is not in medication. It is a time for the woman to talk to the child and say "now come on, be brave, you have to leave me", and this is what happens...//  Αt a certain point in labour the woman has the feeling "now I'm going to die". And what dies is not her body. It is a sence of separation, the ego vanishes...

Μου είναι ακόμα πολύ δύσκολο να περιγράψω με λόγια τη γέννηση της Ευτυχίας και φοβάμαι ότι όταν τελικά το κάνω εδώ, θα μείνω πιο πολύ στα εύκολα - στα γεγονότα, αυτά που μπορεί να αγγίξει το μυαλό. Το μυαλό όμως δεν συμμετείχε σε όλη αυτή τη μυστικιστική εμπειρία... Ο Leboyer στα βιβλία και τις ταινίες του προσπαθεί να δώσει μία αίσθηση και τα καταφέρνει περίφημα. Αξίζει να τα διαβάσετε και να τα δείτε. 

My doctor's reaction to my request for a natural birth

Ήμουν 6 μηνών έγκυος και μόλις είχα δεχτεί έναν καταιγισμό πληροφοριών για τον φυσικό τοκετό. Η γέννα στο σπίτι ήταν ακόμα κάτι (επιεικώς) εξωφρενικό για μένα και η αποφυγή χρήσης οποιασδήποτε μορφής αναισθησίας απλώς μια ιδέα προς διερεύνηση (και όχι με ιδιαίτερη προθυμία όπως μάλλον υποψιάζεστε). Ήλπιζα λοιπόν στη δυνατότητα μίας μέσης λύσης που θα με έβγαζε από τη δύσκολη θέση - ίσως φυσικό τοκετό στο νοσοκομείο, βλέποντας και κάνοντας;; Έτσι, τόλμησα να φέρω το θέμα στην επόμενη συνάντηση με τον γιατρό μου. Η συζήτηση διήρκεσε λιγότερο από τρία λεπτά και πήγε κάπως έτσι:

• Γιατρέ, ποια είναι η πολιτική σας σχετικά με τον φυσικό τοκετό;
• Τι εννοείς "φυσικό τοκετό";  
• Υποθέτω χωρίς παρεμβάσεις - χωρίς πρόκληση, χωρίς επισκληρίδιο, χωρίς  περινεοτομή ...
• Εγώ χωρίς επισκληρίδιο δεν ξεγεννάω.
• ???!! 
• Δεν έχω καμία όρεξη να σε ακούω να ουρλιάζεις... Εσύ δεν ξέρεις τι πάει να πει φυσικός τοκετός. Δεν έχεις δει γυναίκες να ουρλιάζουν από τον πόνο επί ώρες... Αν αυτό θέλεις να κάνεις, να ξέρεις ότι δεν θα σε περιμένω, θα έρθω στο τέλος... 
• Οκ... ??!
• Και πώς θα σε ράψω χωρίς αναισθησία;
• Γιατί; είναι δεδομένο ότι θα σκιστώ;
• Αν δεν κάνουμε περινεοτομή, μπορεί να σκιστείς σαν τον Αθανάσιο Διάκο..
• ????????????!!!!!!!! (επείγουσα αλλαγή θέματος) Καλά, ο Μύρωνας μπορεί να είναι μέσα μαζί μου;
• -  Στο .... (δημόσιο νοσοκομείο) όχι. Στο ... (ιδιωτικό) ναι, αν έχεις 5.000...

Μπορεί να φαίνεται υπερβολικά τραβηγμένο αλλά σας ορκίζομαι, άκουσα αυτά ακριβώς τα λόγια! Νομίζω μας είδε να ταλαντευόμαστε και ήθελε να μας κόψει τον αέρα από την αρχή και να μας διαλύσει τη ρομαντική εικόνα ενός εύκολου απόλυτα φυσικού τοκετού. 

Βγαίνοντας από το ιατρείο, τόσο ο Μύρωνας όσο κι εγώ ήμασταν τελείως μουδιασμένοι και είχαμε μείνει κυριολεκτικά άφωνοι! Και δεν είναι καθόλου παράξενο ότι όταν ξαναβρήκαμε κουράγιο να μιλήσουμε, τσακωνόμασταν για αρκετή ώρα. Είχαμε γεμίσει ένταση και φόβο. Πολύ πολύ φόβο. Υποθέτω αυτή είναι η επίδραση των περισσότερων γυναικολόγων στις εγκύους. Και αυτό είναι το θέμα. Η δουλειά τους είναι να ελαχιστοποιούν τις πιθανότητες κάτι να πάει στραβά. Γι αυτό έχουν εκπαιδευτεί. Όχι για να ενθαρρύνουν και να βοηθούν τη γυναίκα να γεννήσει μόνη της, κάτι για το οποίο είναι φτιαγμένη και γνωρίζει από τη φύση της. 

Η συζήτηση φυσικά είναι τεράστια και υπάρχουν άπειρα "ναι μεν αλλά". Διευκρινίζω απλά για να μην παρεξηγηθώ ότι θεωρώ τη συνεισφορά του γυναικολόγου πολύτιμη  κατά την παρακολούθηση της προόδου της εγκυμοσύνης και την απαραίτητη παρέμβασή του σε περιπτώσεις που τα πράγματα δεν εξελίσσονται ομαλά. Από  αυτή όμως την πρακτική έως τις δεδομένες πια παρεμβάσεις ακόμα και σε υγιείς γυναίκες, ικανές να γεννήσουν  απόλυτα φυσικά (για να μη μιλήσω για τις προγραμματισμένς καισαρικές κ.λπ.) υπάρχει τεράστια απόσταση που δεν τιμά ούτε τους γυναικολόγους ούτε βέβαια τις γυναίκες που λόγω άγνοιας ή απλά βολής έχουν αποδεχτεί να αποθέσουν την ευθύνη και τελικά να παραδώσουν τη δύναμή τους σε κάποιον άλλον. 




Υ.Γ.: Οφείλω μία υποσημείωση παρόλο που δεν αναφέρω το όνομα του γιατρού μου. Αναγνωρίζοντας ότι ίσως δύσκολα θα με πιστέψετε ύστερα από όσα έγραψα, θέλω παρόλαυτά να πω ότι τον εκτιμώ πολύ κι ας έχουμε διαφορετική άποψη για τον φυσικό τοκετό. Είναι ένας από τους καλύτερους επιστήμονες και νοιώθω απόλυτα ασφαλής στα χέρια του. Εχει αποδείξει επίσης ότι ασκεί το επάγγελμα αυτό ως λειτούργημα αφιερώνοντας το μέγιστο ποσοστό του χρόνου του χωρίς μάλιστα να λογαριάζει οικονομικό αντίτιμο. Συνεχίζω να τον βλέπω και τον ευχαριστώ πολύ για τον τρόπο που με αντιμετώπισε μετά τη γέννα και ιδιαίτερα για τη δύναμη που μου έδωσε έστω άθελά του...

   

Ένα κρεβάτι για τρεις

Ε ναι λοιπόν, το ομολογώ και δημοσίως - κοιμόμαστε μαζί με την Ευτυχία! Όχι απλά στο ίδιο δωμάτιο, στο ίδιο κρεβάτι. Αυτός είναι και ο λόγος που τις περισσότερες φορές που με ρωτάνε αν κοιμάμαι τα βράδια ψιλομασάω τα λόγια μου... Πλέον - κοντεύει 5,5 μηνών - κοιμάμαι και μάλιστα υπέροχα. Δεν είναι ότι δεν ξυπνάω καθόλου αλλά, τώρα πια, στιγμιαία, ανταποκρινόμενη απλά στο σκούντημα της - μέσα στον ύπνο της ψάχνει στήθος, μέσα στον ύπνο μου της το δίνω και συνεχίζουμε να κοιμόμαστε. Τον πρώτο καιρό φυσικά ξυπνούσαμε αρκετά πιο συχνά - ήθελε να ρευτεί ή λόξυγγα και της έπαιρνε ακόμα πολλή ώρα οπότε έπρεπε να κάνουμε τις βόλτες μας. Τώρα πια το θέμα είναι να κοιμηθεί το βράδυ, κάτι που γίνεται όλο και πιο εύκολα... Μόλις κοιμηθεί, δεν ξυπνάει κανονικά μέχρι το πρωί.

Πάλι, αυτή η ιδέα του "co-sleeping" μου ήταν παντελώς άγνωστη ως την περίφημη συζήτηση με την Ελευθερία και τον Νίκο. Αν μου το έλεγες παλαιότερα, φαντάζομαι θα μου φαινόταν τόσο αποκρουστικό όσο φαίνεται και στους περισσότερους συνομιλητές μου. Το καταλαβαίνω. Η επικρατούσα αντίληψη της κουλτούρας μας κυριαρχείται από τον φόβο "μην κομάθουμε το παιδί γιατί μετά..." (θυμάμαι μάλιστα να λέω στον Μύρωνα στην αρχή της εγκυμοσύνης μου ότι το μωρό θα κοιμάται εξαρχής μόνο του στο δωμάτιό του!). Ακόμα και όταν είχα πειστεί για τα οφέλη του να κοιμόμαστε μαζί, τρύπωναν στο μυαλό μου διάφορες αμφιβολίες (π.χ. "μέχρι πότε;") οι οποίες προέρχονταν από το πώς είχα μάθει, γιατί το τι ένοιωθα ήταν φυσικά τελείως διαφορετικό... 

Μίλησα μία μέρα με τη Γαία γι αυτό και μου είπε "Κανείς δεν θα σου πάρει το μωρό σου. Πάρε και διάβασε το Three in a Bed: The Benefits of Sleeping with Your Baby της Deborah Jackson..". Το βιβλίο* μου έδειξε για άλλη μια φορά πόσο έχουμε απομακρυνθεί από τα ένστικτά μας και πώς μια πρακτική συνυφασμένη με την ανθρώπινη φύση - το να κοιμάσαι με το νεογέννητο μωρό σου (όπως παρεπιπτόντως κάνουν όλα τα θηλαστικά!)  - καταργήθηκε τα τελευταία 200 χρόνια με τη διάδοση των βικτωριανών αξιών στον δυτικό κόσμο (γιατί στην Ινδία, τη Λ. Αμερική, την Αφρική... ακόμα ευτυχώς δεν βάζουν τα μωρά τους σε "κλουβιά" το βράδυ). 

Πέρα από όλα τα οφέλη της επαφής σώμα με σώμα τη νύχτα (ρύθμιση αναπνοής, μεταβολισμου, θερμοκρασίας, καρδιακού ρυθμού, ανοσοποιητικού συστήματος, ορμονική εξισορρόπηση του μωρού, καλύτερος θηλασμός, εξάλειψη πιθανοτήτων αιφνίδιου θανάτου κ.α.)  η αλήθεια είναι ότι το απολαμβάνω αφάνταστα. Κάθε βράδυ ανυπομονώ να φτάσει η ώρα που θα τη νοιώσω ήρεμη δίπλα μου, να θηλάζει ή απλά να με έχει κάνει μαξιλάρι της... Και κάθε πρωί ξυπνάω με δύο-τρεις τρυφερές κλωτσιές... Επιπλέον, δέχομαι το πιο όμορφο χαμόγελο όλης της ημέρας!


* Να ένα μικρό απόσπασμα από την εισαγωγή του "Three in a Bed" για να πάρετε μία ιδέα: 

"Fashion has dictated that babies born into American, Australian and northern European homes must be trained to sleep alone. And so, immediately after each birth, parents, prepare to do battle with their babies - and to do without sleep themselves. 

Nights spent pacing corridors, crying-it-out, feeding at all hours and waking at dawn are all characteristics of a cot-bound society. Sleep training was a regime conceived in the nineteenth century to civilize children who must spend all their days in the nursery. But there is another way. There's a method as old as mankind itself and full of infinite variety. It's known as co-sleeping...

... This edition includes exciting new evidence, vividly describing the many ways in which babies and parents can benefit from sharing a bed. It details the invaluable benefits for breastfeeding mothers, reviews the history of babies in bed and, through interviews with parents, explores current attitudes to the idea. It also contains a new perspective on the tragedy of cot death, as well as practical advice on how to sustain your sex life, hints on safety in the bed and answers to common objections. Finally, the author deals with the moment when the baby leaves his parents' bed. 

If you are a parent, or a parent-to-be, the approach advocated in this book could change your life. After all, one half of our parenting could be done at night." 

Newborn Birth Injuries: the untold story

Σε όλη τη διάρκεια του τοκετού μου ήμουν συνεχώς σε κίνηση και δούλευα  παντού στο σπίτι (τις περισσότερες φορές με τη βοήθεια του Μύρωνα) παραλλαγές από τις στάσεις αυτές - όρθια με λυγισμένα γόνατα, squatting ή κάτω στα τέσσερα. Έτσι άνοιγα τη λεκάνη μου και βοηθούσα την Ευτυχία να κατέβει ενώ παράλληλα ελάττωνα την ένταση των συσπάσεων. Ούτε που θέλω να φανταστώ τον πόνο που θα ένοιωθα αν ήμουν υποχρεωμένη να είμαι ξαπλωμένη σε ένα κρεβάτι επί ώρες. Ή την αγωνία να έχω κάποιον από πάνω μου και να τραβάει το κεφάλι του μωρού... Τελικά η Ευτυχία γεννήθηκε μέσα στο νερό, σε μια πισινούλα που είχαμε βάλει στο σαλόνι, χωρίς καμία απολύτως παρέμβαση από την Έλντα. Ήμουν στα τέσσερα φυσικά και γλίστρησε πάνω στα χέρια του Μύρωνα που μου την έδωσε κατ'ευθείαν στην αγκαλιά μου..!

Από τα πρώτα μαθήματα - "ταπεινότητα"

Κατ'αρχήν να πω ότι σκέφτομαι μέρες να γράψω την ιστορία της γέννησης της Ευτυχίας αλλά δεν μου βγαίνει - μάλλον χρειάζομαι κι άλλο χρόνο οπότε θα μου τον δώσω... Αντ' αυτής όμως, ήθελα να μοιραστώ ένα από τα πρώτα μαθήματα που μου έδωσε αυτή η μικρή δασκάλα - την ταπεινότητα. Χρειάστηκαν τρία γερά χαστούκια για να μάθω αν κι ακόμα δεν τολμώ να πω ότι το κατέχω. Να λοιπόν τι σκεφτόμουν και τι "έπαθα" για να μάθω να μη λέω μεγάλα λόγια και να είμαι πιο επιεικής με τον εαυτό μου και με τους άλλους:

• "Ο φυσικός τοκετός είναι η μόνη επιλογή" (εκτός εννοείται αν υπάρχει σοβαρό θέμα υγείας για τη μαμά ή το παιδί). Αν και προφανώς εξακολουθώ να το πιστεύω αυτό, ύστερα από τον δικό μου τοκετό δεν είμαι πια τόσο κάθετη με όσους δεν τους βγαίνει. Οι πρώτες συσπάσεις ξεκίνησαν Τρίτη και η Ευτυχία γεννήθηκε Παρασκευή. Μπορεί η περίπτωσή μου να μην είναι από τις σπάνιες για πρώτο τοκετό, δεν είναι όμως και τελείως συνηθισμένη. Υπήρχαν διάφοροι λόγοι τους οποίους ίσως αναφέρω όταν γράψω την ιστορία μας. Αυτό που έχει σημασία για τώρα είναι ότι όπως είναι φυσικό, στη διάρκεια αυτών των τριών ημερών, πέρασα από διάφορες διεργασίες, - σωματικές και ψυχολογικές - και συνειδητοποίησα πόσο ρευστά ήταν όλα και πόσο εύκολα θα μπορούσα να είχα καταλήξει στο νοσοκομείο (ίσως και για καισαρική). Το ότι δεν συνέβη, το αποδίδω κατά μέγιστο ποσοστό στο ότι είχα μια εξαιρετική ομάδα υποστήριξης (Έλντα - Γαία - Μύρωνας) και μια ανώτερη ίσως παρακίνηση που με ώθησε να βιώσω αυτή τη συγκλονιστική εμπειρία μέχρι το τέλος (ή την αρχή;!!) και να ανακαλύψω απίστευτες δύναμεις μέσα μου. Η γραμμή όμως ήταν πολύ πολύ λεπτή και πλέον κάθε φορά που μιλάω για φυσικό τοκετό δεν χρωματίζω τη φωνή μου με την αλαζονεία της "μόνης επιλογής".
   
• "Όλες οι γυναίκες έχουν γάλα αρκεί να επιμείνουν". Ισχύει μεν αλλά ποτέ δεν ξέρεις... Και ποια είμαι εγώ για να κρίνω; Κι όμως έκρινα (στη σκέψη αλλά το ίδιο κάνει) μια φίλη που έδινε συμπλήρωμα γιατί θεωρούσε, ή όντως έτσι ήταν, ότι δεν έφτανε το δικό της γάλα. Την επόμενη μέρα (από την κριτική) και για μιάμιση μέρα είχα ελάχιστο γάλα. Κατατρόμαξα. Ευτυχώς ήταν φάση - μου είπαν ότι συμβαίνει καμιά φορά σε περιόδους ανάπτυξης του μωρού και ότι πάντα υπάρχει έστω και λίγο μέχρι να αυξηθεί ξανά η ροή. Ποτέ όμως δεν ξέρεις...
  
  
• "Τα μωρά που θηλάζουν δεν αρρωσταίνουν". Αυτό ίσως ήταν και το πιο γερό χαστούκι. Παρότι η Ευτυχία θηλάζει αποκλειστικά από την πρώτη μέρα, στους 3,5 μήνες αποφάσισε να μας κάνει το πρώτο μας μεγάλο καψόνι. Την τρέχαμε ξημερώματα στο Παίδων Πεντέλης σε ημιληθαργική κατάσταση και με κρίση δύσπνοιας. Βρογχιολίτιδα. Μείναμε 4 μέρες μέσα και κάναμε εισπνοές για πολύ καιρό μέχρι να καθαρίσει τελείως. Αν δεν θήλαζε βέβαια ίσως να την περνούσε πιο βαριά. Το σίγουρο πάντως είναι ότι δεν είμαστε απρόσβλητες από ιούς κ.λπ...

Τρεις μήνες (;;!!) για να προετοιμαστώ και να αποφασίσω...

Όταν συνάντησα πρώτη φορά την Έλντα, τη μαία μου, (από το τηλέφωνο ακόμα) της έλεγα κάθε δύο φράσεις ότι "δεν ξέρω αν θα (δε νομίζω ότι μπορώ να) το κάνω αλλά με ενδιαφέρει να ακούσω, να μάθω, να καταλάβω...". Ήμουν πραγματικά σοκαρισμένη με το πόσα δεν γνώριζα και δεν είχα καν μπει στον κόπο να μάθω αναγνωρίζοντας έτσι και το δικό μου μερίδιο ευθύνης. Αναρωτιόμουν όμως επίσης, τι είδους κοινωνία είναι αυτή στην οποία μία γυναίκα φτάνει 34 χρονών (έγκυος, στην περίπτωσή μου) και η μόνη της  επαφή με το θέμα τοκετός-γέννα είναι ό,τι (τρομαχτικό συνήθως) έχει δει στην τηλεόραση (είναι τελείως σουρεάλ αν το σκεφτείς!). Η μόνη της ανησυχία δε, είναι να βρει έναν καλό γιατρό να την "ξε-γεννήσει" (τι λέξη κι αυτή...) με απόλυτο έλεγχο και ασφάλεια (με κάθε κόστος;; τα ποσοστά καισαρικής στην Ελλάδα έτσι φαίνεται να δείχνουν...). 

Από την άλλη φυσικά, δεν ήταν εύκολο να σβήσω μέσα σε μια μέρα τις (μη-)πληροφορίες τόσων χρόνων και φυσικά τους αμέτρητους φόβους μου. Ευτυχώς η Έλντα ήταν πολύ καθησυχαστική. Μου είπε "έχεις χρόνο, δεν χρειάζεται να αποφασίσεις τίποτα τώρα". Αν και το "έχεις χρόνο" δεν με έπεισε ακριβώς, ακολούθησα τη συμβουλή της και αφέθηκα να δω που θα με βγάλει. Ουσιαστικά δεν πήρα ποτέ ξεκάθαρα την απόφαση "θα γεννήσω στο σπίτι". Αυτό θα ήταν πολύ δύσκολο και δεσμευτικό και δεν ήθελα να πιέσω τον εαυτό μου για τίποτα. Δημιούργησα όμως την πρόθεση. Η στρατηγική μου ήταν πολύ απλή: 

• Είχα μία τακτική επαφή με τη μαία μου: Έβλεπα την Έλντα σχεδόν μία φορά την εβδομάδα και την έπαιρνα τηλέφωνο για κάθε απορία μου όσο χαζή και αν μου φαινόταν. Κάναμε μαζί με άλλες γυναίκες γιόγκα για εγκύους αλλά και συναντήσεις καθαρά ενημερωτικές, μόνες ή και με τους συντρόφους μας.
  Η επαφή αυτή ήταν πολύ σημαντική για μένα όχι μόνο γιατί βοηθούσε πρακτικά την προετοιμασία μου (μάθαινα π.χ. διάφορες αναπνοές και στάσεις τοκετού, τι είναι καλύτερο για το μωρό και τη μαμά κατά τον τοκετό, τη γέννα και τον πρώτο καιρό μετά τη γέννηση κ.λπ.) αλλά κυρίως γιατί μου έδινε την ευκαιρία να γνωρίσω  την Έλντα και να συνδεθώ μαζί της. Ήθελα να είμαι σίγουρη ότι, ίσως στην πιο προσωπική και έντονη εμπειρία της ζωής μου, θα έχω δίπλα μου έναν άνθρωπο με τον οποίο αισθάνομαι άνετα, μια γυναίκα που εμπιστεύομαι απόλυτα - ο τρόπος που θα με υποστήριζε και θα έπαιρνε αποφάσεις άλλωστε, θα ήταν καθοριστικός. Η όλη φιλοσοφία και η χημεία μας έπρεπε λοιπόν να ταιριάζουν.
  Δύο-τρεις εβδομάδες πριν τη γέννηση της Ευτυχίας γνώρισα και τη Γαία, τη βοηθό μητρότητας (doula) που θα βοηθούσε την Έλντα στον τοκετό μου (γιατί - ξέχασα να πω - ... ήταν και αυτή έγκυος στον 7ο μήνα!!) εφόσον φυσικά την ενέκρινα... Από την πρώτη στιγμή ο Μύρωνας  κι εγώ νοιώσαμε και μαζί της μεγάλη άνεση και εμπιστοσύνη. Έτσι δημιουργήθηκε η "μαγική ομάδα" - Έλντα, Γαία, Μύρωνας - που υποστήριξε  την Ευτυχία και εμένα ώστε να συναντηθούμε για πρώτη φορά με τον πιο όμορφο τρόπο. (Στην πορεία η Έλντα και η Γαία έγιναν πολύ ξεχωριστές για μένα - θα  τις έχω πάντα στην καρδιά μου για αυτό που ζήσαμε μαζί και όσα με βοήθησαν να βγάλω από μέσα μου - πέρα από την Ευτυχία! - αλλά αυτά θα τα πούμε μια άλλη φορά...)
  
• Ενημερώθηκα: Διάβασα πολύ υλικό που μου έδωσε απλόχερα η Έλντα από το προσωπικό της αρχείο, βιβλία που μου σύστησε ή βρήκα μόνη μου, σχετικές ιστοσελίδες. Είδα τρία - τέσσερα πολύ δυνατά ντοκυμαντέρ  και πήγαμε με την Έλντα σε μία ομιλία που οργάνωσε η Γαία με την Clare Loprinzi - μια παραδοσιακή Χαβανέζα μαία με τεράστια εμπειρία στους τοκετούς στο σπίτι. Δεν χόρταινα να ρουφάω πληροφορίες  σχετικές με τον φυσικό τοκετό κι έμενα με ανοιχτό το στόμα κάθε φορά που συνειδητοποιούσα πόσο μακριά είναι η (δυτική) κουλτούρα μας από αυτόν. Είναι χαρακτηριστικό ότι κατά τη διάλεξη της Clare Loprinzi γύρισε ο Μύρωνας και μου είπε "Καταλαβαίνεις τι γίνεται  τώρα;; κάποιος μας κάνει σεμινάριο για το τι είναι φυσικό!!! Μα είναι δυνατόν;;". Κι όμως είναι...
  
• Μίλησα με φίλους και γνωστούς που γνώριζαν και ήξερα ότι θα υποστηρίξουν μία τέτοια επιλογή. Είχα ανάγκη να βρεθώ με ανθρώπους που σκέφτονταν με τον ίδιο τρόπο για να πάρω θάρρος. Τότε είχα επίσης πολύ  ανάγκη να μιλήσω και με ζευγάρια που είχαν γεννήσει φυσικά σε κάποιο κέντρο ή στο σπίτι αλλά πέρα από την Ελευθερία και τον Νίκο δεν είχα γνωρίσει κανέναν, για αυτό και διάβαζα μαρτυρίες όπου τις έβρισκα. Το ζητούμενο ήταν πάντα η έμπνευση, η απόδειξη ότι ναι γίνεται να γεννήσεις "μέσα στη χαρά", το' χουν κάνει και άλλοι πολλοί πριν από μένα...
  
• Δεν μίλησα με όλους τους υπόλοιπους που υποψιαζόμουν ότι θα αντιδρούσαν τελείως αρνητικά όπως και συνέβαινε συνήθως τις λίγες φορές που το προσπάθησα. Αυτό φυσικά δεν είναι κάτι που συστήνω σε κανέναν.  Ήταν προσωπική μου ανάγκη να προστατεύσω την επιλογή/πρόθεσή μου, ίσως γιατί δεν αισθανόμουν αρκετά δυνατή και ένοιωθα ότι θα έπρεπε να αμύνομαι για αυτήν. Εδώ βέβαια οφείλω να ομολογήσω ότι μια δυο φορές εξεπλάγην με το πόσο ανοιχτοί και υποστηρικτικοί ήταν κάποιοι φίλοι οι οποίοι πίστευα ότι "δεν θα το είχαν" - προκαταλήψεις...
  
• Γενικά προσπάθησα να κρατήσω το μυαλό και την καρδιά μου ανοιχτά, να αποφύγω τον φόβο και τις αμφιβολίες και να συγκεντρωθώ στη χαρά. Δεν ήταν πάντα εύκολο. Κάποιες φορές τα κατάφερνα, κάποιες όχι αλλά πάντα προσπαθούσα...
  

Φυσικά τίποτα από όλα αυτά δεν θα είχε αποτέλεσμα αν δεν ήταν δίπλα μου σε κάθε βήμα ο Μύρωνας να ακούει (αντικρούει) τις αμφιβολίες μου, να συζητάμε με τις ώρες, να προετοιμάζεται κι αυτός για τον δικό του ρόλο (που ήταν πραγματικά ανεκτίμητος - θα τα πούμε και αυτά σιγά σιγά).

Στην πραγματικότητα βέβαια τίποτα από όλα αυτά δεν θα μπορούσε να με προετοιμάσει απόλυτα για αυτό που με περίμενε. Αυτή ήταν και η μαγεία...

 

Και κάπως έτσι άρχισαν όλα...

Πριν τέσσερις μήνες γέννησα την Ευτυχία. Στο σπίτι. Φυσικά δεν ήταν κάτι που είχα σκεφτεί ποτέ ότι θα έκανα. Μέχρι τον έκτο μήνα της εγκυμοσύνης μου δεν είχα αμφισβητήσει ούτε στιγμή το σύστημα "καλός γυναικολόγος - νοσοκομείο". Ομολογώ ότι δεν ήξερα καν τι δουλειά κάνει μια μαία και το καλύτερο στο οποίο ήλπιζα σαν έκβαση ήταν "να μην κάνω καισαρική". Επιπλέον ήμουν πανευτυχής με την ανακάλυψη της επισκληριδίου. Από μικρή θυμάμαι να τρέμω την ιδέα του πόνου στη γέννα για την οποία φυσικά δεν ήξερα τίποτα (όντας και έγκυος!) πέρα από όσα έβλεπα στην τηλεόραση (ένδειξη της απίστευτης άγνοιας που έχουμε για οτιδήποτε το φυσικό αλλά αυτό είναι ένα άλλο θέμα...). 

Όλα αυτά άλλαξαν όταν τρεις μήνες πριν την "αναμενόμενη ημερομηνία" μας κάλεσαν στο σπίτι τους δυο φίλοι μας, η Ελευθερία και ο Νίκος, για να μας "μιλήσουν". Είχαν γεννήσει μία εβδομάδα μόλις πριν στο σπίτι τον Ερμή  με τη βοήθεια μιας μαίας. Τι μας είπαν; Την εμπειρία τους αλλά και κάποια πράγματα που έθιγαν ευθέως τις αντιλήψεις μας για τα θέματα "τοκετός - γέννα - υποδοχή του μωρού". Είπαν ότι το θεωρούσαν υποχρέωσή τους να μοιραστούν τα όσα έζησαν και έμαθαν (τώρα πια καταλαβαίνω πώς ένοιωθαν...). 

Ο Μύρωνας κι εγώ ακούγαμε με το στόμα ανοιχτό (ακόμα δεν μπορώ να πιστέψω την άγνοια που είχαμε...). Εκείνο το βράδυ δεν κοιμήθηκα καθόλου. Ήξερα ότι αυτή είναι η "αλήθεια" - έτσι (πρέπει να) είναι τα πράγματα. Ήξερα επίσης ότι έτρεμα από φόβο. Πώς θα μπορούσα να το κάνω εγώ; (εγώ που χαπακονόμουν στην πρώτη ένδειξη πόνου...) και μάλιστα σε τρεις μήνες; Τρεις μήνες δεν έφταναν ούτε καν για να χωνέψω την πληροφορία, πόσω μάλλον να προετοιμαστώ για μια τέτοια περιπέτεια (και τι περιπέτεια... - σίγουρα η πιο συγκλονιστική της μέχρι σήμερα ζωής μου!).

Λίγες μέρες μετά ομολόγησα στον Μύρωνα ότι "φοβάμαι, φοβάμαι αλλά το σκέφτομαι, αλλά δεν ξέρω, αυτά είναι για άλλους όχι για μένα, αλλά...". Και ο Μύρωνας μου είπε ότι είναι δική μου απόφαση, θα υποστηρίξει όποια επιλογή κάνω αλλά να ξέρω ότι είναι έτοιμος και θα ήθελε με όλη του την καρδιά να υποδεχτούμε την μικρή μας στο σπίτι, όμως "είναι δική σου απόφαση..." Κάπως έτσι βρέθηκα να ζητάω το τηλέφωνο της Έλντας, της μαίας που η Ελευθερία και ο Νίκος είχαν χαρακτηρίσει ως άγγελο (και είναι!), να κάνουμε το πρώτο μας ραντεβού  με τον Μύρωνα σε ένα καφέ μπροστά στη θάλασσα και να ξεκινάμε την περιπέτειά μας μαζί.