Η γέννηση της Άρτεμης

Όταν γεννήθηκε η Ευτυχία, η μαία μου, η Έλντα, ηταν 7 μηνών έγκυος στην Άρτεμη και πιστεύω ότι η παρουσία της μικρής ήταν με κάποιο τρόπο αισθητή σε όλο τον τοκετό μου. Οι δυο τους μεγαλώνουν μαζί, ήδη από την κοιλιά, και φαίνεται να έχουν πολύ ιδιαίτερη σχέση - γελάνε όταν συναντιούνται και παίζουν υπέροχα. Η Άρτεμη γεννήθηκε πριν ένα χρόνο στις 5 Δεκεμβρίου στο σπίτι. Η Έλντα ήταν μόνη με τον σύντροφό της όπως ακριβώς το ήθελε. Αυτή είναι η ιστορία της με δικά της λόγια. 

Η μικρή μου γεννήθηκε σε τρεις ώρες την ημέρα που είχα διαλέξει. Ήταν 41 εβδομάδων, Κυριακή με Νέα Σελήνη, μέρα της Άρτεμης, προστάτιδας του τοκετού. Όλα ήταν έτοιμα στο σπίτι. Μέχρι και φρέσκα λουλούδια από το δάσος δίπλα από την πισίνα είχα. Είχα κοιμηθεί νωρίς το βράδυ και ξύπνησα από τα κύματα της μήτρας. Σηκώθηκα κι έκατσα δίπλα στη φωτιά. Τα κύματα πηγαιονοερχόντουσαν κι αφού πέρασε καμιά ώρα μπρος – πίσω στην τουαλέτα, ένοιωσα έναν τόσο δυνατό πόνο που νόμισα ότι θα λιποθυμήσω. Ζήτησα από τον σύντροφό μου να γεμίσει την πισίνα – ήταν χαλαρός… περίμενε ότι θα γεννήσω μετά από καμια-δυο μέρες. Όταν μπήκα στο ζεστό νερό, ένοιωσα το σώμα μου να ανακουφίζεται. Του ζήτησα να μου φέρει και τα ρόδια που είχα καθαρισμένα στην κατάψυξη. Ήταν τέλεια – γλυκά, δροσερά ενώ εγώ καιγόμουν.

Σε κάθε κύμα έκανα chanting – στην παύλα βαθιά εισπνοή και μια χούφτα ρόδια. Κρατιόμουν από ένα σχοινί περασμένο στο δοκάρι πάνω από την πισίνα όταν ένοιωσα τα νερά να σπάνε και το κεφάλι του παιδιού μου στην είσοδο του κόλπου. Ο αγαπημένος μου ετοιμάστηκε να πάει να φέρει τη μαία αλλά του ζήτησα να κάτσει στη μπάλα να με κρατάει. Τα πράγματα δυσκόλευαν για μένα – ο πόνος χαμηλά στη μέση ήταν σχεδόν αφόρητος. Έκανα μεγάλη προσπάθεια να αναπνέω όταν έφευγε το κύμα και πολύ σύντομα ερχόταν το επόμενο με μια έντονη αίσθηση να σπρώξω. Δεν έσπρωξα καθόλου. Είχα το ένα γόνατο κάτω, το άλλο ανοιχτό για να δώσω χώρο. Οι τελευταίες συστολές ήταν απίστευτες – ένοιωθα ένα μπουμ… το παιδί έσπρωχνε να βγει, κρατούσα το κεφάλι της με τα χέρια μου. Ξαφνικά βγήκε το κεφάλι και ύστερα από μια πολύ μικρή παύση έπεσε όλη στο νερό. Την πήρα αγκαλιά – μια πανέμορφη θεά!!

Και δυο (παραπάνω) λόγια για την Έλντα από την ίδια ...

Ονομάζομαι Έλντα Λάτη. Σπούδασα μαιευτική στα ΤΕΙ Αθήνας το 1998 και στη συνέχεια εργάστηκα ως μαία σε διάφορες συνθήκες. Το 2002, ενώ δούλευα σε μια μικρή ιδιωτική κλινική ξεκίνησα να αναλάβω ολοκληρωτικά τη φροντίδα ενός φυσικού τοκετού. Άρχισα να συμμετέχω σε συναντήσεις του Συνδέσμου Θηλασμού και του Birthvoice και παρακολουθούσα πολλές ομιλίες και σεμινάρια. Όταν ανακάλυψα τη Birthlight Yoga χάρηκα πολύ γιατί μου έδωσε πολύ καλά εργαλεία για τη σωστή προετοιμασία της εγκύου και αργότερα το Birthlight Baby Yoga μου έδωσε τη χαρά να βοηθάω τους γονείς να απολαύσουν το μωρό τους και να ενισχύσουν το δεσμό τους.

Μου αρέσει πολύ ο τοκετός στο σπίτι, στο νερό αλλά συνεργάζομαι και με πολλούς γιατρούς για την επίτευξη ενός όμορφου τοκετού σε μαιευτήριο. Οι υπηρεσίες μου ονομάζονται «Φιλικές Γέννες» και είναι μια ολοκληρωμένη μαιευτική φροντίδα βασισμένη σε ό,τι καλύτερο έχει να προσφέρει η παραδοσιακή αρχαία μαιευτική σε συνδυασμό με την σύγχρονη επιστήμη και την τεχνολογία.

Επικοινωνία: 22940 82623, 6946622892, friendlybirths@yahoo.com

British Study: Half Of All Pregnant Women Could Give Birth At Home Safely

LONDON -- A new study in England shows little difference in complications among the babies of women with low-risk pregnancies who delivered in hospitals versus those who gave birth with midwives at home or in birthing centers.

Based on the findings, researchers said women with uncomplicated pregnancies in England should be able to choose where they want to give birth – and one expert said about half of all pregnant women here could potentially safely give birth outside a hospital.

But they sounded a note of caution for first-time mothers and their infants, who may face a higher risk if they choose a home birth. "I would never say women should give birth in a particular place, but hope this gives women more information to make an informed choice," said Dr. Peter Brocklehurst, director of the Institute for Women's Health at University College Hospital in London, one of the paper's lead authors. He conducted the research while at Oxford University. "Birth isn't an abnormal process, it's a physiological process," he said. "And if your pregnancy and labor is not complicated, then you don't need a high level of specific expertise."

Brocklehurst added that about 50 percent of pregnant women in England – those who are low-risk – should be able to choose where to have their baby.

More than 90 percent of pregnant women in England now give birth in a hospital. Some officials say the new study should prompt women to consider alternatives.

"This is about giving women a choice," said Mary Newburn of NCT, a U.K. charity for parents, one of the study's authors. She said midwife-run birth centers in England have a more homelike environment, with privacy, sofas and birthing pools.

In Britain, midwives deliver more than 60 percent of babies already. Similar care is provided in the Netherlands, where about a quarter of all births happen at home. Elsewhere in Europe, most births are led by doctors, although midwives may also be involved.

In the United States, however, less than one percent of births happen at home. The American College of Obstetricians and Gynecologists does not support planned home births and warns evidence shows they have a higher risk of newborn death compared to planned hospital births. The training of midwives in the U.S. varies by state – and some have no regulations.

Brocklehurst and colleagues collected data for nearly 65,000 mothers and babies between 2008 and 2010 in England. Of those, there were 19,706 births in hospital obstetric wards, 16,840 births at home, 11,282 births in "freestanding" midwifery units – independent clinics where there are no doctors or access to anesthetics – and 16,710 births in "alongside" midwifery units, often housed within hospitals. All the pregnancies were low-risk, meaning the mothers were healthy and carried their baby to term. Women planning C-sections or expecting twins or multiple births were excluded from the study.

In the U.K.'s hospital obstetric wards, most low-risk women don't see a doctor during labor and are only treated by midwives. There didn't appear to be a difference for the infants' health based on where the mothers planned to give birth. But researchers found a higher risk for first-time mothers planning a home birth. Among those women, there were 9.3 adverse events per 1,000 births, including babies with brain damage due to labor problems and stillbirth. That compared to 5.3 adverse events per 1,000 births for those planning a hospital birth.

The study was published Friday in the medical journal, BMJ. It was paid for by Britain's department of health and another government health research body.

Dr. Tony Falconer, president of the Royal College of Obstetricians & Gynaecologists, said his group supports "appropriately selected home birth." He noted the higher risk of problems among first-time mothers choosing a home birth and said that raised questions about where they should deliver.

For Emily Shaw of Oxfordshire, northwest of London, giving birth in a hospital wasn't appealing. She wanted home births for both her sons but because her first baby was induced into labor, she had to deliver him in a hospital in October 2008.

Shaw delivered her second son at home in April. "I felt much more comfortable there," she said. "Instead of getting into a car to go to the hospital, the midwives came to me." "It was nice to have the home comforts during labor," she added, saying she could eat in her own kitchen and use her own bathroom. "And unlike the hospital, they didn't kick out my partner in the middle of the night."

Γιατροί "αυθεντίες" - μητέρες χωρίς δύναμη?

Χτες άκουσα για μια περίπτωση που με προβλημάτισε πάλι. Ένα μωράκι 7,5 μηνών τρέμει και πλαντάζει στη θέα του μπιμπερό εδώ και τρεις μέρες που η μητέρα του αποφάσισε να σταματήσει να θηλάζει "μαχαίρι"... Και όλα αυτά γιατί η παιδίατρός της - "καθηγήτρια πανεπιστημίου" - της είπε ότι το γάλα της δεν έχει πια όλα τα απαραιτητα συστατικά (!!??) και χρειάζεται γάλα εμπλουτισμένο με σίδηρο κλπ γιατί αλλιώς...

Δεν μπαίνω καν στο θέμα σιδήρου - υπάρχουν πολλά που μπορεί να διαβάσει κανείς και να το ψάξει. Μπαίνω κατευθείαν στο μόνιμο θέμα μας - "να το ψάξει". Ένα από  τα πρώτα πράγματα που σε καλεί να κάνεις το παιδί σου, αν δεν το έχεις κάνει ήδη, είναι να πάρεις την ευθύνη, γι αυτό, για σένα, για όλα. Στην εγκυμοσύνη κιόλας αρχίζουν μικρές και μεγάλες  αποφάσεις από την επιλογή γυναικολόγου/ομάδας τοκετού μέχρι τι θα τρως και πόσους υπέρηχους - και αν - θα κάνεις. Η επιλογή του φυσικού τοκετού (άσχετα αν θα σου βγει ή όχι) είναι ίσως η πρώτη σημαντική ανάληψη ευθύνης - η αναγνώριση πως κανείς δεν μπορεί στην πραγματικότητα να γεννήσει για σένα. Και οι αποφάσεις συνεχίζουν και συνεχίζουν με τον παιδίατρο, το θηλασμό, τα πάντα από εδώ και πέρα... Το πόσο αφήνουμε την "επιστημονική" υπερ(παρα)πληροφόρηση και τις "καλόβουλες" συμβουλές ειδικών και μη, να μας αποπροσανατολίζουν συνδέεται άμεσα με το πόσο διατεθειμένες είμαστε να αναλάβουμε την ευθύνη, να καλλιεργούμε και να εμπιστευόμαστε το δικό μας μητρικό ένστικτο. Ευτυχώς για όλους η περίοδος των "αυθεντιών" τελειώνει και όχι τόσο "σιγά σιγά" πια.

Για την περίπτωση αυτή, αφού έκανα ένα εν θερμώ σχόλιο - "μα αυτό που κάνει είναι εγκληματικό" - αναφερόμενη περισσότερο στην παιδίατρο παρά στην μητέρα φυσικά - πρότεινα τελικά να επικοινωνήσει με κάποιους συμβούλους θηλασμού και την παρέπεμψα στις, πάντα σωτήριες για μένα, συναντήσεις La Leche. Βέβαια αυτή είναι μία από τις καλύτερες  περιπτώσεις - το μωράκι θήλασε για 7,5 μήνες. Κάποια άλλα, ύστερα από παρεμβάσεις γυναικολόγων και παιδιάτρων, στερούνται όχι μόνο το πρωτόγαλα αλλά και όλα τα υπέροχα που συνεπάγονται με τον θηλασμό...

Καλωσήρθες Τ!

Σήμερα το απόγευμα, στις 4 παρά, ο γυιος δύο πολύ αγαπημένων μας φίλων πήρε την πρώτη του ανάσα. Το πρωί λάβαμε μήνυμα "αρχίζουμε..." και ανάψαμε τα κεριά μας...  Μέρες πριν ένας μικρός κύκλος γυναικών μαζί με τη Didi είχαμε κάνει μια υπέροχη τελετή για τη μητέρα και είχαμε συνενοηθεί να ειδοποιήσουμε η μία την άλλη όταν θα ήταν η ώρα. Το κερί ήταν ένα σύμβολο, ότι θα είμαστε όλες ενωμένες και θα τη συνοδεύουμε σε αυτό το ταξίδι... Όντως όλη μέρα ένα κομμάτι μου ήταν (και ακόμα είναι) μαζί τους. Είμαι κατασυγκινημένη - δεν έχω λόγια... (??!) Το εκπληκτικό είναι ότι ο μικρός Τ. φαίνεται να βγήκε ακριβώς όταν έσβηνε το κερί μου! Γεννήθηκε στο σπίτι με την Έλντα και τη Γαία "μέσα στη χαρά"!!! Μαζί του γεννήθηκαν και δυο υπέροχοι γονείς...

Robin Lim: "Peace Begins at Birth"

I was first introduced to this amazing woman during the event Gaia had organized last year with Clare Loprinzi. Check out Robin Lim's full story here & Vote for her for CNN Heroes! 

This TED speech took place on May 6, 2011 at Gaya Fusion.

Πανελλαδικός Ταυτόχρονος Θηλασμός 2011

Όλα τα βυζιά στη φόρα... (εννοείται και τα δικά μου!!)

"Το mitrikosthilasmos.com στο πλαίσιο των δράσεών του για τον εορτασμό της φετινής Παγκόσμιας Εβδομάδας Μητρικού Θηλασμού με το μήνυμα «Ο θηλασμός είναι μεταδοτικός!» διοργανώνει την Κυριακή 6 Νοεμβρίου 2011 και ώρα 12:00 τη δράση Πανελλαδικός Ταυτόχρονος Θηλασμός που δεν είναι άλλο από μια υπαίθρια γιορτή ενημέρωσης, υποστήριξης και προώθησης του Μητρικού Θηλασμού στην οποία συμμετέχουν ήδη 20 πόλεις!... Στόχος, η ευαισθητοποίηση των νέων μητέρων και της ελληνικής κοινωνίας γενικότερα με την ελπίδα μια μέρα να δούμε μια πιο φιλική για το θηλασμό Ελλάδα και περισσότερες γυναίκες να εμπιστεύονται τη φύση και να θηλάzουν τα παιδιά τους!!"

Αμήν!

It' so exciting! It seems like we are setting up an ever growing community of passionate mothers who feel the need to advocate in favor of natural birth, breastfeeding and attachment parenting. Check out this beautiful blog by Sofia who says about herself: 

"... Birthing and mothering have completely altered my mindset and made me re-evaluate my values. Ever since I became a mother I made a promise to myself, to help as many other women like myself find this great path in life by supporting them through rocky times during pregnancy, childbirth, postpartum and breastfeeding. And toddlerhood from then on… Supporting natural birth became a “raison d’être” for me. My two babies are free-spirited, independent, communicative, and very tender and I’m pretty certain it’s all because of my persistence and determination to enjoy my pregnancy, enjoy my birth to the fullest and enjoy attachment parenting from there on.... I consider myself an activist where it comes to mothering rights. I’m trying to spread the message and free women, like me, from the state of fear society has imposed on us be it hospital protocols to birth or well meaning relatives who patronize us with tons of “advice” when we first have a baby. I’d also love to discuss how motherhood has brought us up to higher spiritual levels, rendered us so much more empowered and dynamic and made us see the world around us differently."

Check out especially two of her most recent amazing posts:

- The importance of skin to skin contact

- The best midwife in the whole wide world (about Elda of course!!!)

 

"Μπες στη θέση του"

Μεταφράζω πρόχειρα ένα ισπανικό βιντεάκι για την Παγκόσμια Ημέρα Σεβασμού στη Γέννα που βρήκα στο group των Βοηθών Μητρότητας στο Facebook. Πιστεύω ότι τα λέει όλα:

Τα μάτια της μητέρας του, του επιτρέπουν να δει τον εαυτό του μέσα σε αυτά και έτσι να καταλάβει ότι το αναγνωρίζουν.

Το να εκθέτεις ένα νεογέννητο στο κενό είναι το ίδιο σα να ρίχνεις στο νερό κάποιον που δεν ξέρει να κολυμπάει.

Γνωρίζοντας την επίδραση που έχει ο τρόπος γέννησης στους ανθρώπους, θέλουμε να επιστήσουμε την προσοχή όλων όσοι εμπλέκονται στην υποδοχή ενός μωρού στη στιγμή της γέννας, σχετικά με τη σημασία της σύνδεσης έξω από τη μήτρα. Εδώ και αρκετά χρόνια, πολλές επιστημονικές έρευνες μας κρούουν τον κώδωνα του κινδύνου σχετικά με τις αρνητικές συνέπειες που έχει για το μωρό, τη μητέρα και τη μελλοντική μεταξύ τους σχέση, το να μην είναι μαζί την ώρα της γέννησης. Προσκαλούμε τους υπεύθυνους να προβληματιστούν σε βάθος και να διαφοροποιήσουν κατεστημένες πρακτικές ώστε να πραγματοποιηθεί η αλλαγή. Θέλουμε να πετύχουμε "Σεβασμο στη Γέννα" για τα παιδιά μας και με αυτή την πρόθεση θα συνεχίσουμε. 

Σε μία γέννα με σεβασμό - επιτρέπεται στο μωρό να αποφασίσει πότε είναι έτοιμο να ολοκληρώσει την κύησή του

Σε μία γέννα χωρίς σεβασμό - προγραμματίζεται μία καισαρική ή μία πρόκληση τοκετού χωρίς να λαμβάνοναι υπόψη οι ανάγκες του μωρού

Σε μία γέννα με σεβασμό - επιτρέπεται να εξελιχθεί ο τοκετός με τις φυσικούς πόρους και τις ορμόνες του ίδιου του σώματος: ωκυτοκίνη, ενδορφίνες, προλακτίνη...

Σε μία γέννα χωρίς σεβασμό - χορηγείται στη γυναίκα συνθετική ωκυτοκίνη βάσει πρωτοκόλλου, εμποδίζοντας την έτσι να κάνει χρήση της δικής της

Σε μία γέννα με σεβασμό - υποστηρίζεται η μητέρα να ανοίξει χώρο για το μωρό με το να αλλάζει στάσεις και να μπορεί να κινείται στο βαθμό και τις στιγμές που η ίδια το χρειάζεται

Σε μία γέννα χωρίς σεβασμό - τοποθετούνται η γυναίκα και το μωρό σε ένα περιβάλλον κρύο, αφιλόξενο και με επαγγελματίες που δεν έχουν προετοιμαστεί να υποστηρίξουν έναν φυσιολογικό τοκετό 

Σε μία γέννα με σεβασμό - η γυναίκα αισθάνεται το σώμα της και έτσι έχει τη δυνατότητα να βοηθήσει το μωρό της να εγκαταλείψει τη μήτρα

Σε μία γέννα χωρίς σεβασμό - η γυναίκα αποσυνδέεται από το σώμα της και δεν της επιτρέπεται να λαμβάνει τα σήματα του μωρού της. Το μωρό πρέπει να δουλέψει μόνο του

Σε μία γέννα με σεβασμό - είναι σεβαστός ο ρυθμός και ο χρόνος που χρειάζεται το μωρό για να εγκαταλείψει τη μήτρα

Σε μία γέννα χωρίς σεβασμό - δεν επιτρέπεται στη γυναίκα να βρει την πιο άνετη στάση για να βοηθήσει το μωρό της να βγει

Σε μία γέννα με σεβασμό - επιτρέπεται στο μωρό να χρησιμοποιήσει τους δικούς του πόρους και τις δικές του δυνάμεις για να βγει

Σε μία γέννα χωρίς σεβασμό - εξαναγκάζεται η έξοδος του μωρού με επιθετικές τακτικές (χρήση λαβίδων, κίνηση Κριστελέρ) ή με το να τραβάνε το κεφάλι του χωρίς να του δίνεται η επιλογή να βγει με τα δικά του μέσα

Σε μία γέννα με σεβασμό - λαμβάνεται υπόψη ότι το μωρό και η μητέρα χρειάζονται υποστήριξη για να θέσουν σε καλές βάσεις τον θηλασμό

Σε μία γέννα χωρίς σεβασμό - δεν δίνεται σημασία στη διαφορά ανάμεσα στο μητρικό και το τεχνητό γάλα και ως συνέπεια δεν υποστηρίζεται ο θηλασμός

Ποιος υπερασπίζεται το μωρό κατά τη γέννησή του;

Το μωρό βασίζεται μόνο στους γονείς του για να το στηρίξουν και να το υπερασπιστούν απέναντι στον κόσμο την ώρα που καλείται να ζήσει την πιο έντονη εμπειρία της ζωής του. Όμως, αυτοί, στις περισσότερες περιπτώσεις, δεν γνωρίζουν τη σημασία, ούτε τη διαφορά ανάμεσα στους διάφορους τρόπους γέννησης. 

Ποιος το υπερασπίζεται όταν ο κάθε γιατρός αποφασίζει ότι εδώ ολοκληρώνεται η κύησή του και για τον ένα ή τον άλλο λόγο (πάντα βρίσκουν κάποιο) τη διακόπτει ισχυριζόμενος ότι διατρέχει κίνδυνο;

Ποιος το υπερασπίζεται όταν δεν σέβονται τον ρυθμό τον οποίο χρειάζεται για να γεννηθεί και κάνουν ένεση στη μητέρα του με ορμόνη με συνέπεια να μην έχει κανένας από τους δυο τον χρόνο να ξεκουραστεί ανάμεσα στις συσπάσεις; 

Ποιος το υπερασπίζεται όταν λόγω της παράλογης στάσης στην οποία αναγκάζουν να βρίσκεται η μητέρα του, δεν μπορεί να βγει, και κάποιος από πάνω ανεβαίνει πάνω στην μητέρα του και σπρώχνει την κοιλιά της (κίνηση Κριστελερ) αναγκάζοντάς το να βγει με βίαιο τρόπο; 

Ποιος το υπερασπίζεται όταν αντί να περιμένουν να βγει το κεφάλι, το πιάνουν με δυο σίδερα (λαβίδες) και το τραβάνε; 

Ποιος το υπερασπίζεται όταν αφού βγει το κεφάλι κάποιος του στερεί τη μοναδική πηγή οξυγόνου κόβοντας τον ομφάλιο λώρο πριν να μπορέσει να αναπνεύσει;

Ποιος το υπερασπίζεται οταν το σκουπίζουν με μία πετσέτα τόσο τραχιά την οποία κανένας από τους παρευρισκόμενους δεν θα σκεφτόταν ούτε για το πρόσωπό του; Σκέφτεται κανείς ότι μέχρι εκείνη τη στιγμή το δέρμα του περιέβαλε ένα ζεστό υγρό και τίποτα άλλο δεν το έχει αγγίξει; 

Και πάνω από όλα. Ποιος το υπερασπίζεται όταν στην πλειονότητα των περιπτώσεων το κρατούν μακριά από την αγκαλιά της μητέρας του χωρίς κανένα λόγο που να βγάζει πραγματικό νόημα;

Είναι πια ώρα να μπούμε στη θέση των μωρών την ώρα που γεννιούνται και να τα αντιμετωπίζουμε όπως θα θέλαμε να μας αντιμετωπίζουν. 

Angeles Hinojosa

Όλα τα μικρά του κόσμου, ξέρουν πώς να γεννηθούν, έχουν ένα γεννετικό προγραμματισμό που τους βοηθά και τους οδηγεί για να βρούνε τον δρόμο. Μήπως τα δικά μας μικρά έχουν λιγότερες ικανότητες από τα υπόλοιπα πλάσματα της γης;

 

Ο ανεκτίμητος ρόλος της ομάδας (μου)!

Λέω και ξαναλέω ότι ένας να έλειπε από τη "μαγική" ομάδα μου, δεν θα τα είχα καταφέρει. Δεν μπορώ να εκφράσω πόσο ευγνώμων είμαι για όλους μαζί και κάθε έναν ξεχωριστά. Η εμπειρία μάς έχει δέσει για μια ζωή (ίσως και για παραπάνω!!) και θα είμαστε πάντα οικογένεια. Θα ήθελα να πω ποιος ήταν και τι σήμαινε για μένα ο ρόλος του καθενός:

Η μαία: Η Έλντα υπήρξε η οδηγός μου από την ώρα που τη συνάντησα μέχρι και τις πρώτες εβδομάδες μετά τη γέννα - μου έδινε σιγουριά και της είχα απόλυτη εμπιστοσύνη ότι θα πάρει τις σωστές αποφάσεις κάθε στιγμή. Παράλληλα με τον γιατρό, παρακολουθούσε την ανάπτυξη και τη θέση του μωρού και κάναμε πολλές συναντήσεις προετοιμασίας. Όταν γεννήθηκε η Ευτυχία, ήρθε αρκετές φορές για να δει πώς είμαστε, πώς τα πάμε με τον θηλασμό κ.λπ. Μου έκανε εντύπωση ότι πάντα εστίαζε στο ότι εγώ ήμουν η πρωταγωνίστρια (φαίνεται αυτονόητο αλλά, πιστέψτε με, δεν είναι). Παρότι είναι εκπληκτική στη δουλειά της δεν είχε στιγμή στάση αυθεντίας και είχε την ασφάλεια και την ταπεινότητα της μη παρέμβασης ούτε πριν αλλά, κυρίως, ούτε κατά τη διάρκεια του τοκετού. Για παράδειγμα, δεν μου έσπασε τα νερά, δεν έκανε περιττές εξετάσεις για να βλέπει την πορεία μου, δεν επενέβαινε στο πως χειριζόμουν τις συσπάσεις παρά μόνο έκανε συστάσεις όταν με έβλεπε να μπλοκάρω ή να σπαταλάω ενέργεια, με ενθάρρυνε να βλέπω πρώτα πως νοιώθω εγώ ("εσύ ξέρεις καλύτερα..."). Έχω εκτιμήσει αφάνταστα αυτό το χαρακτηριστικό που το είχε και η Γαία. Στην αρχή ειδικά ήμουν τόσο ευάλωτη που ήθελα να τους παραδώσω όλη τη δύναμή μου αλλά ευτυχώς δεν με άφησαν. Αντιθέτως με έκαναν να την ανασύρω από εκεί βαθιά που την είχα καταχωνιάσει και να τη βγάλω στο φως. Τώρα τίποτα δεν μπορεί να την ξανακρύψει...

Η βοηθός μητρότητας: Η Γαία ήταν ο καλός μου άγγελος. Ήξερε να πει το κατάλληλο πράγμα την κατάλληλη στιγμή. Με ξεμπλόκαρε, με χαλάρωνε, ήταν αυτή που έβλεπε μέσα μου καλύτερα και από μένα. Είχε τους τρόπους της να ανασύρει ένα ένα τα μπλοκαρίσματα και τους φόβους μου μέχρι να εξαφανιστούν και να γίνει τελικά αυτό που μου έλεγε από την αρχή "έχεις καταλάβει ότι θα γεννήσεις μέσα στη χαρά;;!!". Πέρα όμως από το συναισθηματικό/ψυχολογικό κομμάτι της υποστήριξης, υπήρχε και ένα απόλυτα πρακτικό. Μαζί με την Έλντα, ήταν εκεί όλες τις ώρες, με έτριβε, μου έφερνε νερό, με φρόντιζε και παρότι είμαι σίγουρη ότι άφηνα πίσω μου το χάος (μπαινοβγαίνοντας στην πισίνα, τα αίματα και τα υγρά, τα ρούχα που λερώνονταν...), το σπίτι βρισκόταν ως δια μαγείας πάντα στην εντέλεια. Με το που γέννησα ούτε που κατάλαβα για πότε βρεθήκαμε με την Ευτυχία σε ένα πεντακάθαρο, νυφιάτικα στρωμένο κρεβάτι με ένα πιάτο με ταχίνι, μέλι και φρούτα δίπλα μου. Η πισίνα και όλα τα ίχνη της γέννας είχαν εξαφανιστεί, το πάτωμα ήταν σκουπισμένο και σφουγγαρισμένο, το ψυγείο γεμάτο διάφορα δυναμωτικά για τις επόμενες μέρες και η γωνιά με όλα τα απαραίτητα του μωρού απόλυτα τακτοποιημένη. 

Ο σύντροφος: Δεν ξέρω τι να πρωτοπω για τον Μύρωνα. Χάρη σε αυτόν πήρα την απόφαση και επέμεινα σε αυτήν παρά τους φόβους μου. Προετοιμαζόταν μαζί μου με τον ίδιο ενθουσιασμό και συμπλήρωνε τη σιγουριά που μου έλειπε. Αν και σε φάσεις στον τοκετό τα είδε όλα (μου το εξομολογήθηκε μετά), σε μένα δεν το έδειξε γιατί ήξερε ότι αν έβλεπα αμφιβολία στα μάτια του θα τα έχανα. Ακούραστος πέρασε όλα τα κύματα μαζί μου και με άφηνε να κρεμιέμαι από πάνω του (και τις τρεις ημέρες!) ενώ παράλληλα προσπαθούσε να κρατήσει λεπτές ισορροπίες με τον έξω κόσμο (τα τηλέφωνα αγωνίας έπεφταν βροχή!). Είναι εκπληκτικό ότι ο Μύρωνας δεν έχασε στιγμή την επαφή του με τη μικρή και όταν την έπιασε ήταν το πιο φυσικό πράγμα στον κόσμο. Τις δύο πρώτες μέρες της ζωής της την φρόντιζε σχεδόν αποκλειστικά, και ήταν αυτός που με ξεψάρωσε στο πώς να την κρατάω, να την αλλάζω, να την κάνω μπάνιο...

Το μωρό: Η Ευτυχία ήταν το άλλο μου μισό. Όταν επιτέλους αφέθηκα να τη νοιώσω, καταλάβαινα ότι δουλεύαμε διαρκώς μαζί - η μία οδηγούσε την άλλη. Πιστεύω ότι ένοιωθε την κάθε σύσπαση σχεδόν όπως την ένοιωθα κι εγώ. Και με το που περνούσε έπαιρνα αναπνοές και για τις δυο μας - να ξεκουραστούμε και να πάρουμε δυνάμεις για την επόμενη. Δοκιμάστηκε όπως δοκιμάστηκα (για αυτό και πιστεύω ότι είναι τόσο άδικη για ένα μωρό η επισκληρίδιος - το αφήνει μόνο του....). Και τα κατάφερε περίφημα. Ήταν πολύ δυνατή και, όπως έλεγε και η Γαία, πολύ ευγενική μαζί μου. Μου έδωσε τον χρόνο που χρειαζόμουν για να περάσω από όλα αυτά τα στάδια: από την άρνηση και τον φόβο έως την αποδοχή, την εμπιστοσύνη, την ταπεινότητα και τελικά την απόλυτη αγάπη - να χάσω τον εαυτό μου για να γεννηθεί. Ακόμα εκπλήσσομαι με το πόσο ξεκάθαρο ήταν ότι συνεργαζόταν, όταν βέβαια συνδεόμουν μαζί της - από την καλή θέση που πήρε, μέχρι το ότι έσπρωξε για να ανοίξει το υπόλοιπο 50% και να βγει!

Έξω από τη στενή "μαγική" ομάδα υπήρχε βέβαια και ένας εξαιρετικός γιατρός ο οποίος, αν και μάλλον δεν συμφωνούσε με την επιλογή του φυσικού τοκετού, πόσω μάλλον στο σπίτι, με έκανε να νοιώσω ασφαλής ότι είχαμε εξετάσει τα πάντα μέχρι την τελευταία στιγμή και πήγαιναν όλα μια χαρά. Ομολογώ ότι θα ένοιωθα πολύ πολύ καλύτερα αν ήξερα ότι υποστηρίζει και την επιλογή μου αλλά δεν μπορώ να πω τίποτα γιατί δεν τόλμησα καν να του το ζητήσω ευθέως. Την επόμενη φορά θα έχω σίγουρα περισσότερο θάρρος... 

Τέλος, ήταν και όλοι όσοι "δούλευαν" από μακριά: οι φίλοι που μας σκέφτονταν και η οικογένεια που αγωνιούσε (χρωστάω μερικά χρονάκια ζωής στη μαμά μου!!)

Embracing Otherness - Embracing Myself

Φαινομενικά άσχετο με το θέμα μας αλλά θεωρώ πολύ σχετικό για όλους μας (εκτός από τα μωρά μας - ακόμα...). Αξίζει να δείτε την εκπληκτική ομιλία στα TED της ηθοποιού Thandie Newton! Μια μικρή γεύση από την αρχή και το τέλος: 

Η Thandie Newton με την κόρη της

"...Όλοι μας έχουμε έναν εαυτό, αλλά δεν νομίζω πως γεννιόμαστε με αυτόν. Ξέρετε πως τα νεογέννητα μωρά πιστεύουν πως είναι μέρος των πάντων: δεν είναι χωριστά. Αυτή η βασική αίσθηση της ενότητας χάνεται πολύ γρήγορα σε εμάς. Είναι σαν αυτό το αρχικό στάδιο να τελειώνει - ενότητα: βρεφική, άμορφη, πρωτόγονη. Δεν είναι πλέον βάσιμη ή πραγματική. Αυτό που είναι πραγματικό είναι ο διαχωρισμός. Και σε κάποια στιγμή στην βρεφικότητα η ιδέα του εαυτού αρχίζει και σχηματίζεται. Αυτή η μικρή δόση ενότητας δίνεται όνομα, και της λένε ένα σωρό πράγματα για τον εαυτό της. Και αυτές οι λεπτομέρειες, απόψεις και ιδέες γίνονται γεγονότα, που χτίζουν τον εαυτό μας, την ταυτότητά μας. Και αυτός ο εαυτός γίνεται όχημα για να κινούμαστε στον κοινωνικό μας κόσμο. Αλλά ο εαυτός είναι μια προβολή βασισμένη σε προβολές άλλων. Είναι αυτό που πραγματικά είμαστε; Ή αυτό που πραγματικά θέλουμε ή θα έπρεπε να είμαστε;

...Ας ζήσουμε μαζί μια ανάσα τη φορά. Αν βρεθούμε κάτω από αυτό το βαρύ εαυτό, να ανάψουμε μα δάδα συνείδησης, και να βρούμε την ουσία μας, το σύνδεσμό μας με το άπειρο και με όποιο άλλο ζωντανό ον. Το γνωρίζαμε από τη μέρα που γεννηθήκαμε. Ας μην τρομάζουμε από τη δεσμευμένη ανυπαρξία μας. Είναι πιο πραγματική από αυτό που δημιούργησαν οι εαυτοί μας. Φανταστείτε τι είδους ύπαρξη μπορούμε να έχουμε αν τιμούμε τον αναπόφευκτό θάνατο του εαυτού, να εκτιμούμε το προνόμιο της ζωής και να θαυμάζουμε το τι έρχεται μετά. Απλή επίγνωση είναι εκεί όπου ξεκινούν όλα."