August 29, 2011
August 3, 2011
Θηλάζοντας στη Μογγολία - ένα άρθρο έμπνευση
Νομίζω ότι διάβασα το άρθρο "Breastfeeding in Mongolia" την κατάλληλη εποχή για να ξαναγεμίσω τα αποθέματα θάρρους μου... Οι ερωτήσεις του στυλ "θηλάζει ακόμα;" ή «μα πάλι θα θηλάσει;» έχουν αρχίσει να πυκνώνουν και ομολογώ ότι που και που τρύπωναν και προσωπικές αμφιβολίες για το αν είναι καλό (και για πόσο) να την κοιμίζω στο στήθος με τη φυσική πιπίλα (παρότι το απολαμβάνουμε πάρα πολύ και οι δύο).
Ευτυχώς η αυτοπεποίθησή μου δεν έχει καμφθεί στο ελάχιστο σε ό,τι αφορά τη διάρκεια του θηλασμού (έχω σκοπό να συνεχίσω μέχρι να απογαλακτιστεί από μόνη της) αλλά ίσως πάλι να μιλάω ακόμα εκ του ασφαλούς – η Ευτυχία είναι μόλις 10 μηνών, δεν ξέρω πώς θα αντιδρώ στην εξωτερική πίεση όταν θα είναι 2, 3 ή ακόμα και 4 χρονών όπως ο μικρός Calum... Σίγουρα θα αναζητώ την ενθάρρυνση άλλων μαμάδων με τις ίδιες «τρελές» ιδέες (ευτυχώς που υπάρχουν και οι συναντήσεις του La Leche...)
Το άρθρο αποδεικνύει για άλλη μια φορά πόσο σημαντική είναι η κουλτούρα και η κοινωνική υποστήριξη για να πετύχεις το οτιδήποτε. Είναι γνωστό ότι η Μογγολία (στο μεγαλύτερο μέρος της) είναι από τις λίγες εναπομείνουσες χώρες τόσο κοντά στο φυσικό τρόπο ζωής. Και αυτό δίνει ακόμη μεγαλύτερη αξία στο μήνυμά του...
Υ.Γ. : Πολύ αστεία η σκηνή που κουνούσαν τα στήθη τους για να τραβήξουν την προσοχή των μικρών τους μακριά από τον τσακωμό!! Πολύ ενδιαφέρον επίσης το πόσο όλοι στη Μογγολία, ανεξαρτήτως ηλικίας, εκτιμούν ένα καλό ποτήρι μητρικό γάλα! Πάντα χαίρομαι να εκπλήσσομαι με το πόσο σχετικά είναι όλα. Thank you Laura for sharing this with us...
Ευτυχώς η αυτοπεποίθησή μου δεν έχει καμφθεί στο ελάχιστο σε ό,τι αφορά τη διάρκεια του θηλασμού (έχω σκοπό να συνεχίσω μέχρι να απογαλακτιστεί από μόνη της) αλλά ίσως πάλι να μιλάω ακόμα εκ του ασφαλούς – η Ευτυχία είναι μόλις 10 μηνών, δεν ξέρω πώς θα αντιδρώ στην εξωτερική πίεση όταν θα είναι 2, 3 ή ακόμα και 4 χρονών όπως ο μικρός Calum... Σίγουρα θα αναζητώ την ενθάρρυνση άλλων μαμάδων με τις ίδιες «τρελές» ιδέες (ευτυχώς που υπάρχουν και οι συναντήσεις του La Leche...)
Το άρθρο αποδεικνύει για άλλη μια φορά πόσο σημαντική είναι η κουλτούρα και η κοινωνική υποστήριξη για να πετύχεις το οτιδήποτε. Είναι γνωστό ότι η Μογγολία (στο μεγαλύτερο μέρος της) είναι από τις λίγες εναπομείνουσες χώρες τόσο κοντά στο φυσικό τρόπο ζωής. Και αυτό δίνει ακόμη μεγαλύτερη αξία στο μήνυμά του...
Υ.Γ. : Πολύ αστεία η σκηνή που κουνούσαν τα στήθη τους για να τραβήξουν την προσοχή των μικρών τους μακριά από τον τσακωμό!! Πολύ ενδιαφέρον επίσης το πόσο όλοι στη Μογγολία, ανεξαρτήτως ηλικίας, εκτιμούν ένα καλό ποτήρι μητρικό γάλα! Πάντα χαίρομαι να εκπλήσσομαι με το πόσο σχετικά είναι όλα. Thank you Laura for sharing this with us...
July 8, 2011
Πρώτη περίοδος
Σκεφτόμουν αν πρέπει να γράψω γι αυτό. Είναι ίσως παραπάνω από λίγο "προσωπικό"... αλλά, μεταξύ μας πια, γιατί όχι;
Σήμερα μου ήρθε η πρώτη περίοδος μετά τη γέννηση της Ευτυχίας. Ακριβώς 9,5 μήνες μετά. Δύο μέρες πριν ένοιωθα απίστευτη ατονία και χτες ξύπνησα με πολύ χαλαρές κράμπες περιόδου. Είχε ξανασυμβεί μια - δυο φορές τους προηγούμενους μήνες οπότε είπα ότι ήταν ιδέα μου. Όπως φάνηκε το πρωί δεν ήταν... Μου έκανε εντύπωση πόσο εύκολο ήταν αυτή τη φορά και αναρωτιέμαι πώς θα εξελιχθεί. Προ Ευτυχίας είχα πάντα εξαιρετικά επώδυνες περιόδους που τις αντιμετώπιζα με τουλάχιστον δύο panadol extra. Μετά τον τοκετό μου όμως ούτε που διανοούμαι να ξαναπάρω παυσίπονα, πρώτον γιατί δεν θέλω να ξανασυνηθίσω τη μήτρα μου/τον εαυτό μου σε αυτές τις φαρμακευτικές διεξόδους, και δεύτερον - και κυριώτερο - γιατί, όπως είναι φυσικό, ορίζω πλεόν πολύ διαφορετικά τον πόνο... Η αντοχή/ανοχή/δύναμή μου είναι πολύ μεγαλύτερη από ότι θα φανταζόμουν ποτέ!
Σημ.: Η Ευτυχία θηλάζει ακόμα πολλές φορές μέσα στη μέρα και τουλάχιστον δύο τη νύχτα. Έχει αρχίσει να τρώει από τους 6,5 - 7 μήνες αλλά ελάχιστα - περισσότερο για να δοκιμάσει παρά για να χορτάσει - και έτσι προχωράμε, με απόλυτο σεβασμό στο ρυθμό της. Έχουμε σκοπό να συνεχίσουμε για όσο θέλουμε και οι δυο μας (μου είναι βέβαια δύσκολο να φανταστώ να μη θέλω εγώ καθώς είναι από τις πιο όμορφες εμπειρίες... κάποια στιγμή θα γράψω και γι αυτό).
July 7, 2011
"Home birth on the rise by a dramatic 20 percent" - AP article
With thanks to the anonymous commenter of my previous post, here's a most encouraging article by Associated Press journalist Leanne Italie (bold signing & links added by me):
NEW YORK (AP) — One mother chose home birth because it was cheaper than going to a hospital. Another gave birth at home because she has multiple sclerosis and feared unnecessary medical intervention. And some choose home births after cesarean sections with their first babies.
Whatever their motivation, all are among a striking trend: Home births increased 20 percent from 2004 to 2008, accounting for 28,357 of 4.2 million U.S. births, according to a study from the Centers for Disease Control and Prevention released in May.
White women led the drive, with 1 in 98 having babies at home in 2008, compared to 1 in 357 black women and 1 in 500 Hispanic women.
Sherry Hopkins, a Las Vegas midwife, said the women whose home births she's attended include a pediatrician, an emergency room doctor and nurses. "We're definitely seeing well-educated and well-informed people who want to give birth at home," she said.
Robbie Davis-Floyd, a medical anthropologist at the University of Texas at Austin and researcher on global trends in childbirth, obstetrics and midwifery, said "at first, in the 1970s, it was largely a hippie, countercultural thing to give birth outside of the hospital. Over the years, as the formerly 'lay' midwives have become far more sophisticated, so has their clientele."
The American College of Obstetricians and Gynecologists, which certifies OB-GYNs, warns that home births can be unsafe, especially if the mother has high-risk conditions, if a birth attendant is inadequately trained and if there's no nearby hospital in case of emergency. Some doctors also question whether a "feminist machoism" is at play in wanting to give birth at home.
But home birthers say they want to be free of drugs, fetal monitors, IVs and pressure to hurry their labor at the behest of doctors and hospitals. They prefer to labor in tubs of water or on hands and knees, walk around their living rooms or take comfort in their own beds, surrounded by loved ones as they listen to music or hypnosis recordings with the support of midwives and doulas. Some even go without midwives and rely on husbands or other non-professionals for support.
Julie Jacobs, 38, of Baltimore, who has multiple sclerosis, said she "chose midwives and hypnosis because I wanted to surround myself with people who would support me as a birthing mother, rather than view me as an MS patient who would be a liability in need of interventions at every turn." Her first two children were born in a freestanding birth center operated by midwives. After the center closed, her third child was born at home in 2007. "If I had been in a hospital I probably would have had C-sections for all three," she said. "With the first, I would have been terrified to try a home birth. After the second one I was like, hey, I can't necessarily walk in a straight line, but I can do this."
Some home birthers cite concerns over cesarean sections. The U.S. rate of C-sections in hospitals hovers around 32 percent, soaring up to 60 percent in some areas. In some cases, there's a "too posh to push" mentality of scheduled inductions for convenience sake (Victoria Beckham had three).
Gina Crosley-Corcoran, a Chicago blogger and pre-law student, had a C-section with her first baby and chronicled nightmarish pressure from nurses and doctors to abandon a vaginal birth with her second. She followed up with a third child born at home in April. "I do think there's a backlash against what's happening in hospitals," she said. "Women are finding that the hospital experience wasn't a good one."
In Portland, Ore., acupuncturist Becca Seitz gave birth to both her children at home, the first time in 2007 because she and her husband were without insurance. "It was never on my radar, until we couldn't afford otherwise," she said. "I'm granola, but not that granola. It cost us $3,300, as opposed to over $10,000 in a hospital." Her midwife was prepared with the drug Pitocin, oxygen and other medical equipment. "They were both born over the toilet," she said. "It was a nice position. It's a way that we're used to pushing."
Dr. Joel Evans, the rare board-certified OB-GYN who supports home birth, said the medical establishment has become "resistant to change, resistant to dialogue, resistant to flexibility."
"Women are now looking for alternatives where they can be treated as individuals, as opposed to being forced to comply with protocols, which however well meaning, have the impact of both medicalizing childbirth and increasing stress and anxiety around delivery," said Evans, founder and director of the Center for Women's Health in Stamford, Conn., and an assistant clinical professor at the Albert Einstein College of Medicine in New York.
By some accounts, in 1900, 95 percent of U.S. births took place at home. That slipped to half by 1938 and less than 1 percent by 1955.
Today, most midwife-attended births take place in hospitals in the U.S., and many midwives are licensed nurses. But there are also close to 1,700 midwives who practice outside of hospitals, said Davis-Floyd. In 27 states, so-called "lay" midwives who lack nurses' training but are licensed and certified as professional midwives can attend births legally.
Some women chose home births after learning about it from TV shows or documentaries. The show-all "House of Babies" on Discovery Health Channel from 2005 to 2009 was filmed at a Miami birth center run by a midwife. Actress Ricki Lake screened her movie, "The Business of Being Born", around the United States in 2007 after giving birth at home to her second child. The film also showed Lake's filmmaking partner, Abby Epstein, documenting her own frantic taxi ride to a New York hospital after abandoning her home birth because the baby presented feet first, with the umbilical cord wrapped around his neck.
Michael Robertson, 27, of Poulsbo, Wash., knew nothing about home birth before watching the TLC series. "I just really had my mind set on a water birth, like on the show," she said. "It looked so cool, so relaxing." She had two babies at home, but opted for a planned hospital delivery for her third child due to complications. She's glad she had the choice. "If you don't know your options, you don't know what's out there to begin with," she said. "I don't think an OB will say to you, 'Hey, did you know there was this thing called home birth.'"
Most studies of home birth have been criticized as too small to accurately assess safety or distinguish between planned and unplanned deliveries, according to researchers Kenneth C. Johnson and Betty-Anne Daviss.
In 2005, they published a study in the British Medical Journal based on nearly 5,500 home births involving certified professional midwives in the United States and Canada. The study, considered one of the largest for home births, showed 88 percent had positive outcomes, while 12 percent of the women were transferred to hospitals, including 9 percent for preventive reasons and 3 percent for emergencies.
The study showed an infant mortality rate of 2 out of every 1,000 births, about the same as in hospitals at the time, Davis-Floyd said. "Women who are truly educated in evidence-based maternity care understand the safety and the multiple benefits of home birth," she said.
Leanne Italie can be reached at http://twitter.com/litalie
Whatever their motivation, all are among a striking trend: Home births increased 20 percent from 2004 to 2008, accounting for 28,357 of 4.2 million U.S. births, according to a study from the Centers for Disease Control and Prevention released in May.
White women led the drive, with 1 in 98 having babies at home in 2008, compared to 1 in 357 black women and 1 in 500 Hispanic women.
Sherry Hopkins, a Las Vegas midwife, said the women whose home births she's attended include a pediatrician, an emergency room doctor and nurses. "We're definitely seeing well-educated and well-informed people who want to give birth at home," she said.
Robbie Davis-Floyd, a medical anthropologist at the University of Texas at Austin and researcher on global trends in childbirth, obstetrics and midwifery, said "at first, in the 1970s, it was largely a hippie, countercultural thing to give birth outside of the hospital. Over the years, as the formerly 'lay' midwives have become far more sophisticated, so has their clientele."
The American College of Obstetricians and Gynecologists, which certifies OB-GYNs, warns that home births can be unsafe, especially if the mother has high-risk conditions, if a birth attendant is inadequately trained and if there's no nearby hospital in case of emergency. Some doctors also question whether a "feminist machoism" is at play in wanting to give birth at home.
But home birthers say they want to be free of drugs, fetal monitors, IVs and pressure to hurry their labor at the behest of doctors and hospitals. They prefer to labor in tubs of water or on hands and knees, walk around their living rooms or take comfort in their own beds, surrounded by loved ones as they listen to music or hypnosis recordings with the support of midwives and doulas. Some even go without midwives and rely on husbands or other non-professionals for support.
Julie Jacobs, 38, of Baltimore, who has multiple sclerosis, said she "chose midwives and hypnosis because I wanted to surround myself with people who would support me as a birthing mother, rather than view me as an MS patient who would be a liability in need of interventions at every turn." Her first two children were born in a freestanding birth center operated by midwives. After the center closed, her third child was born at home in 2007. "If I had been in a hospital I probably would have had C-sections for all three," she said. "With the first, I would have been terrified to try a home birth. After the second one I was like, hey, I can't necessarily walk in a straight line, but I can do this."
Some home birthers cite concerns over cesarean sections. The U.S. rate of C-sections in hospitals hovers around 32 percent, soaring up to 60 percent in some areas. In some cases, there's a "too posh to push" mentality of scheduled inductions for convenience sake (Victoria Beckham had three).
Gina Crosley-Corcoran, a Chicago blogger and pre-law student, had a C-section with her first baby and chronicled nightmarish pressure from nurses and doctors to abandon a vaginal birth with her second. She followed up with a third child born at home in April. "I do think there's a backlash against what's happening in hospitals," she said. "Women are finding that the hospital experience wasn't a good one."
In Portland, Ore., acupuncturist Becca Seitz gave birth to both her children at home, the first time in 2007 because she and her husband were without insurance. "It was never on my radar, until we couldn't afford otherwise," she said. "I'm granola, but not that granola. It cost us $3,300, as opposed to over $10,000 in a hospital." Her midwife was prepared with the drug Pitocin, oxygen and other medical equipment. "They were both born over the toilet," she said. "It was a nice position. It's a way that we're used to pushing."
Dr. Joel Evans, the rare board-certified OB-GYN who supports home birth, said the medical establishment has become "resistant to change, resistant to dialogue, resistant to flexibility."
"Women are now looking for alternatives where they can be treated as individuals, as opposed to being forced to comply with protocols, which however well meaning, have the impact of both medicalizing childbirth and increasing stress and anxiety around delivery," said Evans, founder and director of the Center for Women's Health in Stamford, Conn., and an assistant clinical professor at the Albert Einstein College of Medicine in New York.
By some accounts, in 1900, 95 percent of U.S. births took place at home. That slipped to half by 1938 and less than 1 percent by 1955.
Today, most midwife-attended births take place in hospitals in the U.S., and many midwives are licensed nurses. But there are also close to 1,700 midwives who practice outside of hospitals, said Davis-Floyd. In 27 states, so-called "lay" midwives who lack nurses' training but are licensed and certified as professional midwives can attend births legally.
Some women chose home births after learning about it from TV shows or documentaries. The show-all "House of Babies" on Discovery Health Channel from 2005 to 2009 was filmed at a Miami birth center run by a midwife. Actress Ricki Lake screened her movie, "The Business of Being Born", around the United States in 2007 after giving birth at home to her second child. The film also showed Lake's filmmaking partner, Abby Epstein, documenting her own frantic taxi ride to a New York hospital after abandoning her home birth because the baby presented feet first, with the umbilical cord wrapped around his neck.
Michael Robertson, 27, of Poulsbo, Wash., knew nothing about home birth before watching the TLC series. "I just really had my mind set on a water birth, like on the show," she said. "It looked so cool, so relaxing." She had two babies at home, but opted for a planned hospital delivery for her third child due to complications. She's glad she had the choice. "If you don't know your options, you don't know what's out there to begin with," she said. "I don't think an OB will say to you, 'Hey, did you know there was this thing called home birth.'"
Most studies of home birth have been criticized as too small to accurately assess safety or distinguish between planned and unplanned deliveries, according to researchers Kenneth C. Johnson and Betty-Anne Daviss.
In 2005, they published a study in the British Medical Journal based on nearly 5,500 home births involving certified professional midwives in the United States and Canada. The study, considered one of the largest for home births, showed 88 percent had positive outcomes, while 12 percent of the women were transferred to hospitals, including 9 percent for preventive reasons and 3 percent for emergencies.
The study showed an infant mortality rate of 2 out of every 1,000 births, about the same as in hospitals at the time, Davis-Floyd said. "Women who are truly educated in evidence-based maternity care understand the safety and the multiple benefits of home birth," she said.
Leanne Italie can be reached at http://twitter.com/litalie
June 29, 2011
M. Odent: "The point is to rediscover the basic needs of women in labour"
...Why not offer a ceasarian section to all women? People have some intuitive knowledge that there is something wrong in this conclusion. They feel that the way we are born have longterm consequences, that we have to think in terms of civilization... we have to introduce new criteria to evaluate how we are born. These people often think that they don't need scientific data to transmit their intuitive knowledge, they think that they can just speak the language of the heart and that's enough... but nobody will listen...
...They have to learn to combine what they can transmit with the language of the heart also with what we are learning today from a scientific perspective which are usually outside the field of medicine... There are several of them, but all participate in what I call the "scientification of love". Until recently, love was the topic of poets, philosophers, novelists. Today, love is studied by several scientific perspectives... Ethnologists were the first ones to tell us in particular that among all mammals, immediately after the birth of the baby, there is a short period of time, which will never happen again and which is critical in the mother-baby attachment... Since then so many other data from so many other perspectives have appeared. Probably the most spectacular ones at the present time, are the data provided by those who study the behavioral of hormones involving childbirth... like oxytocin.
...What we are learning today is that oxytocin is not necessary just to contract the uterus for the birth of the baby and the delivery of the placenta... Oxytocin may be considered as the typical love hormone... So, in order to give birth mammals in general and women in particular, are supposed to release a complex cocktail of love hormones... When we know that it is the capacity to love which is involved in the way we are born, we have to learn to think in terms of civilization. We are really at a turning point in the history of childbirth, perhaps also in the history of mankind.
...We can wonder why in our society and almost everywhere in the world, most women today cannot release the hormone they are supposed to release when giving birth. The reason is we have completely forgotten what the basic needs of a laboring woman are... That is because the birth process has been controlled by the cultural millieus for thousands of years. Also scientists have dramatically disturbed the birth process... The key when a woman is giving birth is to maintain her level of adrenalin as low as possible. When she releases a lot of adrenalin, she cannot release the hormone necessary for childbirth which is oxytocin...
...What we have to do today is to rediscover what is simple. An overview of what I learnt during the past 50 years or even more, is that the typical good environment for a good birth is when there is nobody around but an experienced, motherly, low-profile, silent midwife. That's what the main preocuppation of a midwife should be - to maintain the mother's level of adrenalin as low as possible. We have to rediscover who was the midwife originally... She was a mother figure. And with our mother, in an ideal world, we feel secure - a basic need when giving birth - without feeling observed or judged - privacy, another basic need during childbirth.
...The important thing to realize is how societies have dramatically disturbed the birth process for thousands of years mostly with beliefs and rituals. I'll give you an example. If you transmit the belief that the colostrum is bad (this is what the baby can find in the breast immediately after birth). To modern science it is a precious substance, but most societies have claimed it is dangerous, which means that when the baby is born, she must not be in the arms of the mother but in the arms of somebody else. And for that you need a ritual, which is the widespread ritual of cutting the cord. This is a certain way to disturb what we call the third stage of labour, a time which is vital for the survival of the mother... a phase which is critical for the capacity to love. There are thousands of similar examples. The conclusion is that today, if we want to rediscover the basic needs of women in labour we cannot rely on any cultural model. That's why we need the perspective of physiology (the study of humanly functions) which is universal.
...The point is not to reduce the rates of Ceasarian sections... that could lead to difficult vaginal births... with epidural, forceps etc. The point is to rediscover the basic needs of women in labor. And the rest will follow...
June 16, 2011
Γνωριμία με τη Μήτρα
Πάει πάνω από ένας μήνας που έχω να γράψω, ένας μήνας που περιλάμβανε βαφτίσια, ιώσεις, ταξίδια αλλά και εξελίξεις - η Ευτυχία μπουσουλάει πια και έχει ήδη δύο δόντια! Μακάρι να μην χρειαστεί να ξαναπεράσει τόσος καιρός αλλά δυστυχώς δεν μπορώ να το εγγυηθώ - ο χρόνος μου πλέον (καθ)ορίζεται αρκετά διαφορετικά... Και ύστερα από αυτή τη συγκαλυμμένη απολογία θα ήθελα να μοιραστώ ένα από τα πράγματα που έκανα τον τελευταίο μήνα και μου έδωσε για μια ακόμη φορά μικρή ιδέα της απίστευτης άγνοιας που είχα/έχουμε γενικότερα για το σώμα μας (και όχι μόνο...)
Στο πλαίσιο των εκδηλώσεων της Διεθνούς Εβδομάδας για τον Σεβασμό στη Γέννα, παρακολούθησα ένα σεμινάριο με τίτλο Uterus Awareness με την Vivian Menjivar. Στις τρεις ώρες που διήρκεσε αναλύσαμε την ανατομία και φυσιολογία της μήτρας και είπαμε τι είναι η περίοδος, πώς λειτουργεί η γονιμότητα και ποια η σχέση της με τον κύκλο του φεγγαριού. Μας μίλησε επίσης για τις πιο κοινές γυναικολογικές δυσαρμονίες και είπε ότι υπάρχουν τρόποι απόλυτα φυσικής θεραπείας (χωρίς νυστέρι ή φαρμακευτική αγωγή) για ινομυώματα, ενδομητρίωση, κύστες, επώδυνες περιόδους, προεμμηνορυσιακό σύνδρομο (PMS) και δυσκολίες γονιμοποίησης. Μας έδωσε τέλος μερικές ωραίες συνταγές για μασάζ και ατμόλουτρα που καλό θα ήταν να κάνουμε συστηματικά.
Η ίδια έχει περάσει πολλά από τα προβλήματα που ανέλυσε (και άλλα πολύ πιο βαριά - μεταξύ άλλων οι γιατροί της είχαν πει ότι ήταν στείρα πριν μείνει έγκυος στο τρίτο της παιδί!!) και έχει γεννήσει με όλους τους τρόπους (φυσικά, με επισκληρίδιο και καισαρική). Οι δύσκολες εμπειρίες της (βλ. άρθρο "My journey from needing healing to becoming a healer") την οδήγησαν στην αναζήτηση γνώσης πέρα από το ιατρικό κατεστημένο με σκοπό την αυτοθεραπεία. Η αναζήτηση αυτή κατέληξε σε μια ζωή σχετικών σπουδών και πλέον βοηθάει χιλιάδες γυναίκες με γυναικολογικά προβλήματα και δυσκολίες γονιμότητας.
Τα όσα μας είπε όμως δεν αφορούν μόνο προβλήματα παθολογικής φύσεως αλλά και θέματα τόσο κοινά που από ιατρικής άποψης θεωρούνται πια φυσιολογικά (όπως όμως είπε η Vivian, "the fact that something has become the norm doesn't make it normal"...) Αυτό που μου έκανε περισσότερο εντύπωση - πρώτη φορά το άκουσα - ήταν η σημασία της σωστής θέσης της μήτρας και πόσο σπάνιο είναι αυτό στις σύγχρονες γυναίκες με αποτέλεσμα να δημιουργούνται διάφορα μικρά ή μεγάλα προβλήματα (από τις χιλιάδες γυναίκες που έχει δει σε Αμερική και Ελλάδα, μόνο 11 ήταν οκ!!). Για παράδειγμα, κατάλαβα γιατί μπορεί να είχα τέτοιας έκτασης συχνοουρία πάντα (από πολύ πριν μείνω έγκυος) και πονούσα τόσο στις περιόδους μου. Αλλά και γιατί ένας γιατρός όταν ήμουν μικρή μου είχε πει ότι έχω οπίσθια μήτρα και ίσως θα έπρεπε να μείνω στο κρεβάτι σε μια μελλοντική εγκυμοσύνη μου (κάτι που ευτυχώς δεν έγινε).
Όλα αυτά σχετιζονται με τη θέση της μήτρας η οποία είναι τόσο εύκολο να μετακινηθεί (από ένα απλό πέσιμο, τον τρόπο που καθόμαστε ή και κάνοντας jogging) όσο και να μπει στη θέση της με μια απλή παραδοσιακή τεχνική κοιλιακού μασάζ (όπως το Maya Abdominal Massage). Στο παρελθόν, παραδοσιακές μαίες, γνώριζαν και το έκαναν περιοδικά σε όλες τις γυναίκες του σπιτιού, από τα μικρά κοριτσάκια μέχρι τις γιαγιάδες, όμως πλέον με τη σύγχρονη ιατρική κάτι τέτοιο δεν γίνεται πια...
Μακάρι να τα μαθαίναμε όλα αυτά από μικρές (γιατί όχι και στο σχολείο...) - θα αγαπούσαμε το σώμα μας πολύ περισσότερο και θα γλιτώναμε πολλά από τα προβλήματα που πλέον θεωρούνται φυσιολογικά. Ξέρω ότι η Vivian θα είναι στην Αθήνα μέχρι το τέλος Ιουνίου και πιστεύω ότι για όσες ενδιαφέρονται, αξίζει μια συνάντηση μαζί της έστω και για ενημέρωση (μπορείτε επίσης να της ζητήσετε να σας παραπέμψει στους εδώ συνεργάτες της). Δείτε την ιστοσελίδα της - http://www.handtohearttherapeutics.com/
May 14, 2011
15 – 22 Μαΐου 2011: Διεθνής Εβδομάδα για τον Σεβασμό στη Γέννα
«Ανοιχτή Εβδομάδα για τον Σεβασμό στη Γέννα»
με θέμα
«Γέννα όπου την επιθυμείτε, με τον τρόπο που την επιθυμείτε,
με τους ανθρώπους που θέλετε κοντά σας»
διοργανώνεται στην Ελλάδα από το
ENCA Hellas
μέλος του
European Network of Childbirth Associations (ENCA)
ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ
Ανοίγουν την καρδιά τους, ανοίγουν το χώρο τους, μοιράζονται τη γνώση τους. Δείχνουν έμπρακτα τον σεβασμό στη γέννα, την εγκυμοσύνη, τη μητρότητα. Φέτος, τη Διεθνή Εβδομάδα για τον Σεβασμό στη Γέννα, από τις 15 έως τις 22 Μαΐου 2011, φορείς που υποστηρίζουν την εγκυμοσύνη και τη μητρότητα προσφέρουν δωρεάν τις υπηρεσίες τους ώστε οι μητέρες που ζουν στην Ελλάδα να βρουν έμπνευση, γνώση και δύναμη για να ζήσουν τη γέννα που εκείνες θέλουν, όπως και όπου την θέλουν και με τους ανθρώπους που χρειάζονται κοντά τους.
Η «Ευτοκία» διοργανώνει την ανοιχτή προβολή της ταινίας «Orgasmic Birth» στον κινηματογράφο Τριανόν και ομιλία – συζήτηση με την Ελευθερία Δημοπούλου σχετικά με τη σημασία του φυσικού τοκετού. Μέλη του Συλλόγου Βοηθών Μητρότητας προσφέρουν δωρεάν επισκέψεις κατ’ οίκον σε λεχώνες και εγκύους. Ανοιχτά μαθήματα χορού και γιόγκα, προβολές ντοκιμαντέρ, συναντήσεις με μαίες, ομάδες μαμάδων, μπαμπάδων και μωρών με νανουρίσματα, τεχνικές χαλάρωσης, ρεφλεξολογία, μαθήματα θηλασμού, χειροτεχνίες, εργαστήρια βρεφικού μασάζ, σεμινάρια προγεννητικής αγωγής, παρουσιάσεις για τον θηλασμό, την πρώτη ώρα μετά τη γέννα, την ψυχολογία, τη διατροφή, την κίνηση, φιλοξενούνται στη διάρκεια της Ανοιχτής Εβδομάδας για τον Σεβασμό στη Γέννα, σε μια δράση ψυχής που συντονίζει το δίκτυο του ENCA Hellas (δείτε το αναλυτικό πρόγραμμα εκδηλώσεων).
Η Διεθνής Εβδομάδα για τον Σεβασμό στη Γέννα αποτελεί την ευκαιρία να ακουστούν δυνατά φωνές από ολόκληρο τον πλανήτη σε θέματα που αφορούν την προώθηση του φυσικού τοκετού και τη βελτίωση της περιγεννητικής φροντίδας. Το Ελληνικό Δίκτυο για τον Σεβασμό στη Γέννα ENCA Hellas λειτουργεί ως μια πρωτοβουλία ευαισθητοποιημένων οργανισμών και πολιτών που μάχονται για το αυτονόητο: για το ανθρώπινο δικαίωμα να υπάρχει σεβασμός στην εγκυμοσύνη και τη γέννα, για να αναγνωριστεί και πάλι η μητρότητα ως μια οργανική, φυσική διαδικασία και όχι ως μια «αρρώστια» που πρέπει να αντιμετωπιστεί ιατρικά.
ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΕΣ ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΕΣ
Για περισσότερες πληροφορίες σχετικά με την Ανοιχτή Εβδομάδα για τον Σεβασμό στη Γέννα
με τη Μαρία Ανδρεουλάκη στο maria.andreoulaki@gmail.com ή
Για να λαμβάνετε μηνύματα σχετικά με τη δράση του ENCA Hellas, εγγραφείτε στο
Links σχετικά:
Με το Πρόγραμμα της Ανοιχτής Εβδομάδας για το Σεβασμό στη Γέννα:
Με τους διοργανωτές: http://wiki.naissance.asso.fr/pmwiki.php/Enca/ORGANIZERSOFEVENTS
Με τις ταινίες της εβδομάδας: http://wiki.naissance.asso.fr/uploads/Enca/MoviesOpenWRC2011n.pdf
Με τη Διεθνή Εβδομάδα για το Σεβασμό στη Γέννα: http://wiki.naissance.asso.fr/pmwiki.php/Enca/MyPage
May 11, 2011
Με καισαρική το 50% των γεννήσεων στην Ελλάδα!
Για αυτούς που έχουν ανάγκη και από επιστημονική τεκμηρίωση σχετικά με τα δεινά που μπορεί να συνεπάγονται οι προγραμματισμένες καισαρικές, ίσως έχει ενδιαφέρον το άρθρο στο περασμένο Βήμα της Κυριακής (8/5) με τίτλο: "Καισαρική: υποθήκη στην υγεία των παιδιών μας".
Για μένα σίγουρα έχει ενδιαφέρον το γεγονός ότι ανακινείται σιγά σιγά η συζήτηση και σε επιστημονικό επίπεδο. Αυτό σημαίνει ότι, αν μη τι άλλο, υπάρχει ελπίδα να μην δούμε και νέο ρεκόρ-ντροπή στο ποσοστό των καισαρικών στη χώρα μας...
May 3, 2011
Συζητώντας με δυο φίλους
Χτες συζητούσα με τη φίλη μου τη Νεκταρία ύστερα από πολλόύς μήνες, μεταξύ άλλων και για τον τοκετό μου. Θυμήθηκα πάλι το πόσο μεγάλο μάθημα ήταν για μένα η γέννηση της Ευτυχίας (ήταν όπως λέω τρεις μέρες συγκλονιστικής θεραπείας!) και πόσο με έχει αλλάξει σε όλα τα επίπεδα. Είμαι κάθε μέρα ευγνώμων που κάτι-κάποιος με φώτισε και δεν έκανα πίσω, δεν παρέδωσα την ευθύνη σε κανένα γιατρο, δεν στέρησα από τον εαυτό μου αυτή την απίστευτη δύναμη και αυτοπεποίθηση που με συνοδεύει κάθε στιγμή από τότε.
Χάρη στον Βάε, πάλι χτες, συνειδητοποίησα ότι ο τοκετός είναι κάτι σαν μικρογραφία της ζωής. Από τη στιγμή που ξεκινάει δεν υπάρχει γυρισμός. Μπορεί να ουρλιάζεις, να φοβάσαι, να ικετεύεις κάποιος άλλος να το κάνει για σένα, να σου δώσουν τουλάχιστον εγγυήσεις ότι όλα θα πάνε καλά στο τέλος. Όμως ο τοκετός (η ζωή) θα κυλήσει όπως είναι να κυλήσει (για να σου δώσει τα μαθήματα που είναι να σου δώσει). Και όσο πιο πολύ αντιστέκεσαι / προσπαθείς να έχεις τον έλεγχο / λειτουργείς με το μυαλό, τόσο πιο πολύ ενέργεια θα σπαταλάς, τόσο πιο πολύ θα πονάς. Μόνο όταν αφεθείς / παραδοθείς / εμπιστευτείς / συγκεντρωθείς στην καρδιά σου και στη στιγμή, στο εδώ και το τώρα της κάθε αναπνοής, με αγάπη - όχι με φόβο, μόνο τότε μπορείς να λάβεις το δώρο του μέσα στη χαρά.
Στη δική μου περίπτωση έπρεπε να φτάσω στο σημείο της ολοκληρωτικής εξάντλησης για να ρίξω επιτέλους τις άμυνες μου (...the hard way). Και μου πήρε αρκετό χρόνο για να δω τους καταπληκτικούς ανθρώπους που είχα γύρω μου όχι ως σανίδα σωτηρίας ή καβάτζα αλλά ως την απόλυτη υποστήριξη που χρειαζόμουν για να γεννήσω (ζήσω). Eγώ - όχι κάποιος άλλος για μένα ("childbirth is a solitary - not α lonely - experience", που λέει και ο Leboyer). Ευτυχώς δεν χρειάζεται να είναι για όλους έτσι. Όπως και να είναι, ο φυσικός τοκετός και ό,τι αυτός συνεπάγεται, είναι ένα δώρο ανεκτίμητης αξίας - μια τελετή μύησης στη ζωή. Δεν είναι κρίμα τόσες γυναίκες να το αρνούνται...;
April 29, 2011
Μα από τόσο νωρίς στην τουαλέτα;;
Γιατί όχι; Πρώτα άκουσα την ιδέα από την Έλντα και ύστερα από τη φίλη μου την Julia. Μου είπαν ότι πάνε τις μικρές τους (5,5 & 6,5 μηνών) στην τουαλέτα για κακά και λειτουργεί!! Χωρίς να περιμένω και πολλά είπα να το δοκιμάσω κι εγώ. Δεν είχα τίποτα να χάσω. Έτσι, τις τελευταίες 2 εβδομάδες (από 6,5 μηνών), κάθε πρωί πηγαίνω την Ευτυχία στην τουαλέτα πριν της βάλω την πρώτη πρωινή πάνα. Έχουμε βρει μια άνετη για εμάς θέση (κοιτάμε και οι δύο προς την πλάτη της τουαλέτας, εγώ οκλαδόν και η Ευτυχία πάνω μου στο κενό που δημιουργούν τα πόδια μου) και της έχω ένα παιχνιδάκι για να απασχολείται τα 5-10 λεπτά που περιμένουμε (πολύ αργότερα φαντάζομαι θα το αντικαταστήσει με εφημερίδα!!).
Τις πρώτες δύο μέρες δεν συνέβη απολύτως τίποτα, την τρίτη μέρα έκανε τσίσα και την τέταρτη - δεν το πίστευα - έκανε κακά!! Από τότε κάθε πρωί θα κάνει τσίσα και 7 στις 10 φορές θα κάνει και κακά. Έχει καταλάβει ότι το τελετουργικό αυτό αποτελεί μέρος της καθημερινής μας ρουτίνας και φαίνεται να το απολαμβάνει! Προς το παρόν το κάνω μόνο τα πρωινά αλλά σκέφτομαι σιγά σιγά να δοκιμάσω να τη βάζω περισσότερες φορές ίσως σε ένα γιογιό τώρα που μπορεί και κάθεται καλά μόνη της.
Δεν προσπαθώ φυσικά να την εκπαιδεύσω από τώρα να πηγαίνει στην τουαλέτα (κάτι όμως μου λέει ότι αυτό θα γίνει πολύ πιο σύντομα από ότι φανταζόμουν...). Περισσότερο θέλω να της δώσω την επιλογή (όποτε βέβαια είναι εφικτό και για μένα) μιας μεγαλύτερης ελευθερίας (γιατί είμαι σίγουρη ότι όσο βολική και αν είναι για εμάς η πάνα, τόσο άβολη πρέπει να είναι για τα μωρά). Για να δούμε τι θα δούμε. Έρχεται και καλοκαίρι... (λες;;;!!)
Subscribe to:
Posts (Atom)